Boomknuffelaar

Zodra de ‘r’ in de maand is komen langzaam maar zeker de mountainbikes tevoorschijn. Een najaar met zacht weer en een verblijf op Mallorca (waarover binnenkort meer) hebben de omschakeling van racer naar MTB kunnen uitstellen, maar afgelopen weekend heb ik dan eindelijk de transitie gemaakt. Ik heb mezelf meteen in het diepe gegooid door aan te sluiten bij de mannen die het fietsen in bossen op onverharde paden beheersen als geen ander, die éénhandig tussen de bomen door sturen, die een WhatsApp-bericht kunnen versturen terwijl ze een kombocht nemen en wortels ontwijken op een manier waarop Alberto Tomba een skihelling omlaag slalomt. In een vorig leven verzamelden we nog bij Frans, maar tegenwoordig doet de fine fleur van ’t Goei Smoesje het met niet minder dan de kantine van een gerenommeerd bedrijf in Berlicum.

Iets na negen uur wordt het startsein gegeven en het lijkt me een goed idee om een beetje voorin te beginnen, zodat het even gaat duren voordat ik de laatste positie ga bereiken. Nou had ik begrepen dat er vooral gravelpaden aangedaan zouden worden en had daarom de bandenspanning wat verhoogd, maar al snel zitten we op technische stukken in het bos. Er blijkt weinig veranderd in al die jaren dat ik niet van de partij ben geweest en, ja hoor, al snel zie ik JvdB (het gele gevaar) mensen vóór hem afsnijden in de bocht en/of wegdrukken bij versmallingen. Ik besluit hem niet achter me te laten fietsen en dat gaat makkelijker dan me lief is. 

Na enige tijd hoor ik dat een klein groepje is afgedraaid om in eigen (lees: lager) tempo een eigen (lees: korter) rondje te maken. Had ik dat maar geweten! Het roept een herinnering op aan mijn eerste LBL. Het was verschrikkelijk slecht weer en één van ons, ik zal zijn naam niet noemen omdat ie tegenwoordig een heel belangrijke rol vervult binnen het bestuur, overwoog om de kortere versie te rijden. Je kon in die toertocht ergens afdraaien om te kiezen voor 160 km in plaats van 240, maar de regen maakte dat niet alles voor iedereen goed zichtbaar was. “Wanneer komt dat punt dat je kunt kiezen voor de 160?” vroeg hij op een gegeven moment. “Nou, dat was 10 km geleden ongeveer…” Ik voel me hetzelfde als hij toen, maar volg de mannen voor me, net als hij dat toen gedaan heeft. 

Ik moet het ook eens hebben over die moderne MTB. Wát een breed stuur heeft zo’n ding! Het steekt zelfs aan weerszijden buiten mijn toch al niet geringe schouderpartij en maakt het verschrikkelijk lastig om tussen twee boompjes door te sturen. Als er dan vooraf ook nog eens een hellinkje zit kom ik al helemaal niet uit waar ik uit wil komen en oké, dan kan het gebeuren dat ik houvast moet zoeken bij een boomstammetje. Achter me hoor ik op dat moment iemand mij ‘bomenknuffelaar’ noemen en het maakt me zó onzeker dat ik daarna nog enkele keren een reddingsboei naar een boom heb uitgeworpen. Sympathiek dat er iemand achter me blijft, waarschijnlijk is de gedachte dat er verantwoordelijkheid wordt genomen voor de nestor, maar als ik meer dood dan levend even probeer op adem te komen hoor ik slechts: “Blijven trappen, Jan!”. 

Twee korte onderbrekingen (plaspauze en stop om het windvangertje uit te trekken) gebruik ik om de energie op peil te brengen door een banaan en een gelletje naar binnen te werken, zodat als de echte pauzeplek is bereikt mijn voorraad aan koolhydraten allang op is. Wat heet, het is al omgezet in trappen, malen, trekken, vloeken, remmen, rammen en weet ik allemaal. De beslissing om over de weg terug te gaan is snel gemaakt en gelukkig is er iemand die met me meerijdt. Dank, Jos!

De eerste ervaring als herintreder bij de MTB-ers/gravelbikers maakt dat ik een heerlijke nachtrust heb en dat vandaag de benen nog niet roepen om herhaling. Morgen is dat vast een stuk beter. Het lijkt op het verhaal van mijn oom die mijn vader vertelt over zijn vakantie in Denemarken. Het is een aaneenschakeling van ellende en misverstanden, maar aan het eind zegt ie: “Harry, wat een vakantie! Echt iets voor jou!”. En zo is het nu met dat MTB-en: wat een ellende en wat een afzien, maar wát leuk om te doen. Volgende week zondag ben ik weer van de partij!

Jan Coppens