Gelderse 11-stedentocht 2026

Het begint allemaal met een appje van Gerard met de vraag of er liefhebbers zijn om

mee te doen aan deze toertocht. Het is dan nog maanden voor aanvang van de

tocht, maar gezien de limiet aan het aantal mensen dat wordt toegelaten is het

raadzaam om in te schrijven ruim vóór de dag waarop het gaat plaatsvinden. Dat

brengt dan meteen de verplichting met zich mee om te trainen en tegelijk is er de

‘geruststellende’ gedachte dat het dan wel eens slecht weer zou kunnen zijn, zodat je

misschien kunt wegkomen met: “Wat jammer nou, ik heb me zo goed voorbereid,

maar ja, ik ga natuurlijk niet de hele dag in de regen fietsen…”

Nou moet ik zeggen dat er ook wel wat aan te merken is op de voorbereiding. Het

gaat al mis met de initiatiefnemer van dit gebeuren: Gradje breekt zijn hand met een

lelijke val tijdens een van de ritjes naar Jacobushof. Doorzettingsvermogen en goede

psychische ondersteuning van mede-veteranen weten hem uiteindelijk toch aan de

start én aan de finish te brengen! En dan is daar nog de ‘slavendrijver’ die ons

wekelijks naar verre oorden probeert te sturen, met handbewegingen rondjes/extra

lusjes aangevend net zolang tot het iedereen voor de ogen draait. Hij moet de laatste

week verstek laten gaan omdat zijn darmen plotseling net zo ADHD zijn geworden

als hijzelf…

Laat ik het maar eens over de dag zelf hebben. Het is nog vroeg als we in Tiel de

fietsen uit de auto halen en de sneakers verwisselen voor fietsschoenen. Terwijl de

een op zoek is naar een conifeer om, zoals ie zelf zegt, de pannenkoek van eerder

deze dag ruim baan te geven is de ander minder kieskeurig in het zoeken naar een

plek om de blaas te legen. Het hoort allemaal bij de laatste voorbereidingen op de

tocht van vandaag: de Gelderse 11-stedentocht. Zelf sta ik te kijken naar mijn

proviandvoorraad voor deze dag en bedenk dat het allemaal in mijn fietsshirt gepropt

moet worden. Vier krentenbollen, 2 repen, 3 gelletjes, 2 bananen… en dan moet er

ook nog een telefoon bij én een stempelkaart! Wat een gedoe, een ogenblik

overweeg ik om nu maar meteen alles op te eten. Hm, dat is ook niet verstandig en ik

besluit om het nu bij één krentenbol te houden en de rest mee te nemen in de

achterzakken.

Bij de start staan we met een grote delegatie van ’t Goei Smoesje, klaar om naar de

eerste stempelpost te rijden. Er is twijfel: “Gaan we in twee groepen, of toch één?” tot

Marien duidelijk en gedecideerd, de regels van de NTFU indachtig, aangeeft dat we

met twee groepen moeten rijden. Het is even zoeken naar de groepsindeling, maar

op een gegeven moment rijdt een groepje weg en sluiten sommigen nog snel aan,

waardoor er een groep van 13 overblijft. De ‘slavendrijver’ merkt dat er nog een

portie pap in de benen zit en laat zich terugzakken naar de groep die vrijwel uit C-

rijders bestaat en daarmee op 14 komt.

Al snel is er een controlepost. Stempelen en snel door, zou je denken, maar dan is er

iemand die nog even zijn blaas moet legen. Vooruit dan maar, op naar post twee.

Stempelkaart voor de dag en … even wachten... Het zal toch niet? “Hier staat een

mooie eik, die vraagt om vocht,” hoor ik vanuit het peloton. Ja hoor, broekje omlaag

en straaltje ertegen. Afijn, het wordt een soort van repeterende breuk en het is maar

een geluk dat we slechts elf steden aandoen vandaag …

Ik kan een uitgebreid verslag doen van de rit op 9 mei, maar ik zal kort zijn. We

beleven een prachtige dag. Schitterend weer, posten met meer dan voldoende te

eten en te drinken, een fraaie route en een rondemiss die welwillend zoenend mee

op de foto gaat. Het is voor herhaling vatbaar, bedoel ik maar te zeggen. We hoeven

het reukspoor maar te volgen.

Jan Coppens