Verslagen zomer 2010
Toertocht, 29-08-2010
Een blik op “Buienradar” ’smorgens vroeg leert dat er tussen 8.15 en 9.00 wat regen valt te verwachten, maar dat het daarna droog zal blijven. Het vooruitzicht een nat pak te gaan halen en de fiets een grondige poetsbeurt te moeten geven is niet aantrekkelijk. Maar ja, nou ben ik toch op en nog wakker ook. Vooruit dan maar. Snel nog even de beentjes van wat olie voorzien zodat de regen er minder vat op heeft en op weg naar de verzamelplaats.
In Rosmalen vertrekken we met beduidend minder fietsers dan anders het geval is en in Middelrode staan we uiteindelijk met slechts 13 aan de start voor een rondje Oisterwijk. Ik heb inmiddels mijn fiets voorzien van een opzetstuur en denk zo nog wat te kunnen trainen voor de ploegentijdrit. Al fietsend realiseer ik me echter dat ik van ons kwartet vandaag de enige vertegenwoordiger ben…
Hoewel “Oisterwijk” met dit weer overal natte wegen garandeert is er geen enkele lekke band te betreuren en kan Ton alle reserve-wielen ongebruikt terug brengen. Op een enkele fluittoon na, gemaakt door de wegcaptain om de ongebreidelde werklust van enkele snelrijders te temperen, verloopt de rit rustig. We zijn net de voor de volgende bui weer thuis.
Hoe anders was het een week geleden. Onder een heerlijk zonnetje hebben we op zaterdag met vier man sterk meegedaan aan de Les Géants des Ardennes (de Reuzen van de Ardennen). Jos, Rini, Marc en ik hebben ons een kleine 150 km kunnen uitleven op wel 16 hellingen: Le Sartay, Côte Rosier, Wanneranval, Côte Côte de Vecquée, de Roche aux Falcons, …) Voor meer informatie: kijk op http://www.sport.be/cyclingtour/lesgeantsdesardennes/2010/nl/.) Het was evenals vorig jaar een succes. Prima organisatie en een hele zware tocht, vergelijkbaar met T-B-T. Korter weliswaar, maar er wordt in verhouding veel meer geklommen. Kortom, een aarnrader en wellicht een idee om die komend jaar op de toerkalender te plaatsen. Laten we zeggen dat we dit jaar en het jaar hiervoor een verkennend onderzoek hebben uitgevoerd en dat we met een positief advies komen. Het was een pittige dag, we heben afgezien, maar we hebben het graag gedaan. Als dank hoeven slechts de kilometers te worden bijgeschreven in het klassement van de “kilometervreter”…
Jan Coppens
Toertocht, 08-08-2010
Het begint zo langzamerhand gewoonte te worden om te discussiëren welke route er genomen moet worden. Iemand roept “Handel”, maar Marc stelt voor om een geheel nieuw rondje te rijden en wel via Waspik. “Het is maar ietsje langer dan anders,” zegt hij. We kennen Marc onderhand lang genoeg om te weten dat we dan waarschijnlijk niet voor het middaguur thuis zullen zijn en er wordt fluks besloten om het rondje Handel te fietsen.
Er gebeuren tijdens de ronde geen dingen die het vermelden waard zijn en onder aangename kou bereiken we de laatste kilometer. Marc voert het tempo omhoog en de sprinters kiezen al positie voor de ultieme jump naar de eindstreep…
Ik ga even terug naar een ervaring die ik laatst deed op weg naar mijn werk. Zoals gebruikelijk was ik met de fiets op weg naar Oss en gestimuleerd door het prachtige weer en het vooruitzicht van een prettige werkdag had ik er een goede gang in. Nou is 24 km/uur geen snelheid waarmee ik bij de clubgenoten van ’t Goei Smoesje bewonderdende blikken op me zal krijgen, maar op een gewone stadfiets met bepakking en niet gestoken in snelle fietskleding is dat toch een respectabele snelheid. Wie schetst mijn verbazing toen er iemand belde om er langs te kunnen. Geen “ping-ping” van de bel die een racefietser wel eens gebruikt, maar “ring-ring” van een degelijke Hollandse fiets! De verbazing werd alleen maar groter toen ik omkijkend wie toch de euvele moed had om mij zomaar in te halen een dame-op-leeftijd op haar fiets snel dichterbij zag komen. Terwijl bij mij al enkele zweetdruppels op het voorhoofd stonden kwam zij langs mij heen met een fris hoofd en al helemaal geen zweetplekken op haar jurkje! Even overwoog ik om bij deze mevrouw in het wieltje te gaan hangen, maar zag gelukkig op tijd in dat zulks niet best voor mijn imago zou zijn. (Er even van uitgaande dat ik een imago heb.) Stel je voor dat een bekende me zou zien! Ik moest er wel het mijne van weten. Had ik te maken met een bionische dame of zat er iets anders achter? Om daar een antwoord op te krijgen heb ik mijn tempo verhoogd en ben naast haar gaan rijden om te vragen naar het hoe en waarom. Gelukkig bleek de dame te rijden op een fiets met trapondersteuning, waardoor ze met lichte fietsbewegingen wel zo’n 28 km/uur kon trappen!
Dit voorval stond me voor ogen toen ik in de laatste kilometer naar Middelrode plotseling Jos C. voorbij zag komen in een poging in zijn eentje voor het peloton uit te blijven. Wat zeg ik, ook Rini passeerde de groep om achter Jos aan te gaan. De verbazing was net zo groot als laatst toen ik werd ingehaald door een wat oudere dame, terwijl ik op weg was naar mijn werk. Bovennatuurlijke krachten bij dit tweetal? Nee, al snel maakte het armpje van Jos wat spastische bewegingen ten teken dat Rini het van hem moest overnemen. En nog sneller roesjte alles en iedereen over het tweetal heen om de thuishaven te bereiken voordat zij dat deden.
Het rondje Empel werd daarna nog stevig ingezet, maar toen iedereen duidelijk was dat Jos en Rini met die ene jump hun krachten hadden verspild werd dat rondje besloten in een gezapig tempo, genietend van het zonnetje en van alles wat dankzij dat zonnetje te zien was. Het was wederom een aangename zondagmorgen, volgende week weer of wordt het de Leyetocht?
Jan Coppens
Toertocht, 31-07-2010
Onlangs hoorde ik een uitspraak gedaan door Roger de Vlaeminck (monsieur Parijs-Roubaix) die me gisteren lange tijd door het hoofd speelde: fietsen is geen technische sport, ge moet alleen hard kunnen duwen. Na de “pauze” bleef het niet alleen bij het overdenken van deze uitspraak, het diende ook langdurig en met hoge intensiteit in de praktijk te worden gebracht.
Het begon allemaal met iets wat op muiterij leek, maar door de wegkapiteins in de kiem werd gesmoord. Tegen de gewoonte in eerst tegen de wind in te fietsen gaf een aantal aanwezigen er de voorkeur aan een rondje Ravenstein te willen rijden. Er werd al bijna koers gezet in oostelijke richting, maar op dat moment beriep Toon zich op zijn gezag als wegkapitein en dirigeerde het peloton westwaarts: rondje Oisterwijk! Zonder gemor en als één groep zetten we ons in beweging om genoemd rondje af te leggen.
De overheersende windrichting bepaalt dat we dit rondje vaker dan gemiddeld afleggen en dat de route dus zo ongeveer bekend zou moeten zijn. Zelf heb ik de grootste moeite om de route in mijn geheugen op te slaan en is het me zelfs ooit gelukt om als chauffeur van de volgwagen het complete peloton kwijt te raken. In de rit van afgelopen zondag was onduidelijkheid over de te volgen weg er de oorzaak van dat de groep tot tweemaal toe in tweeën werd gesplitst. De eerste keer was er nog sprake van een hereniging, maar de tweede keer toonde een aantal zich doof voor het gefluit en geroep van achteruit en volhardde in het volgen van de ingeslagen weg. Aanvankelijk zat ik ook bij dat groepje, maar ik zag al snel dat degenen die de afstand noteren in het klassement van de kilometervreter zich achter me bevonden en het leek me wijs die te volgen teneinde niet een 40-tal kilometers “voor niets” te gaan maken.
Natuurlijk werd het tempo een tijd lang laag gehouden om de afvalligen de kans te geven terug te keren, maar er kwam niemand. En even natuurlijk diende het tempo daarna weer te worden opgevoerd om de gemiddelde snelheid op een acceptabel niveau te brengen. Compenseren heet dat in goed Nederlands. Voor de gemiddelde B-rijder zal het eerder als overcompenseren hebben gevoeld. Niks twee-aan-twee, maar in een lang lint zetten we koers richting Middelrode. Met dank aan met name Jos, Hennie en Henry, zij hielden ons uit de wind en zorgden ervoor dat we uiteindelijk met een gemiddelde van ongeveer 35 km/uur finishten in Middelrode.
Al met al was het een ritje waarin we hard hebben moeten duwen, op de pedalen wel te verstaan. Volgende week nóg zo één wat mij betreft, maar dan wel met de hele groep, al was het maar om Toon onnodig rekenwerk te besparen in zijn registratie van gemaakte kilometers.
Jan Coppens
Woensdagavondtocht, 21-07-2010
Heel de dag loop ik al te denken aan het woensdagavondrondje, wie zal er zijn, wie durft er nog te komen, hoe hard zal het gaan, etc., etc.
Het laatste uurtje voor de baas wordt heel rustig gedaan om als de bel gaat als een speer naar huis te gaan, snel een beetje eten (niet te veel want dit werkt weer tegen), fietsje nakijken, bandjes op spanning, remmetjes goed afgesteld, beentjes insmeren en gaan met die banaan. Eerst even wat warm draaien voordat we naar middelrode gaan met een rustig gemiddelde van ±32 per uur lekker in fietsen en rondkijken. Om 18.20 aangekomen bij de start is het nog heel rustig, langzaam begint mijn hart te bonzen, de kleppers vallen binnen, Henny, Joop, Gerard zelfs Patrick en niet te vergeten Piet. Met een glimlach wordt afgesproken rustig te fietsen i.v.m. warme weer. 18.30 de pastoor luidt de klok, Joop is weg. Tju 40 km/uur langs het kanaal wat moet dit worden, het groepje wordt groter, we pikken nog wat collega’s op de aansluiten. De hartslag, de snelheid het wil maar niet zakken 40/45 km/uur. Bij Mariaoord even om kijken alles is er en het gas gaat er weer op, niemand zegt iets of kan iets zeggen, om de beurt op kop. De tong zit bijna tussen de ketting, de longen hangen bijna buiten het lijf het gaat harder, nog harder eindelijk de streep bij Nuland 40,7 km/uur gemiddeld, weer een mijlpaal in mijn wielerloopbaan, het moet toch niet gekker worden. Langzaam wordt er weer gesproken en de lucht komt weer in mijn lijf, na Nuland wordt er in een normaal (wat voor ons normaal is) tempo verder gefietst om op het laatst even af te sprinten in Middelrode.
Onderweg naar huis wordt de rit nog even geëvalueerd en vragen ons dan af of er nog meer van zulke toerclubjes zijn die zo fietsen, niet normaal maar volgende week toch weer, het blijft leuk (nou ja leuk?). Thuis onder de douche op het bankje met een blikje cola weer helemaal hersteld en later het verhaal verteld, ze kijken je dan aan met de gedachte Ja,Ja droom lekker verder.
Groet van een klepper.
Toertocht, 18-07-2010
Gezien de datum van het vorige verslag was het al weer even geleden dat ik meegereden had met 't Smoesje. Dit weekend was mijn wedstrijd op zaterdag. Een beetje teleurgesteld daarvan had ik dan ook geen wekker gezet. Maar mijn biologische klok vond het toch nodig om me wakker te maken. Zo ben ik toch gegaan en zag een flinke ploeg klaar staan voor rondje Handel. Het weer was stralend en er was nagenoeg geen wind. Ik had bedacht om met de B-ploeg mee te liften, maar toen de A aanreed kon ik het toch niet laten. Het groepje was klein en in het laatste wiel meeliften zou makkelijk moeten kunnen.
Henry, Henny, John, John, Joop, Sjef, Corne, Marc en ikzelf dus waren present voor een ritje tempo rijden naar later bleek. Eerst ging het nog netjes 2 aan 2 in achtervolging op haas Joop. Toen die teruggepakt werd begon het spelletje, "ik wil een half wieltje voor de ander rijden". Dit gaat altijd gepaard met een oplopend tempo, wat uiteindelijk resulteert in een mooi treintje waarin iedereen alleen maar tijd heeft om het achterwiel van zijn voorganger te bestuderen. Een enkeling is dat dan weer beu en laat een gat vallen, om dan al mopperent de omgeving te bekijken. Het vervelende is dan dat de rest vrolijk wacht om daarna het tempo weer flink op te schroeven zodat het geheel zich weer herhaald. Maar dan heb je ook iets om over te praten bij de BBQ die in de middag was.
Buiten deze gebruikelijke schermutselingen om geen gekke dingen meegemaakt. Gezien het feit dat ik weer aan vakantie toe ben, zou het leuk zijn als iemand anders weer eens de tijd en moeite neemt om verslaglegging te doen van de zondagsrit. De site wordt nog steeds veelvuldig bezocht ondanks dat er weinig verslagen aangeleverd worden. Het zou jammer zijn als het zo een beetje doodbloeit!
Groet Patrick.
Berg & Dal, 11-04-2010
Eindelijk had ik dan nog eens tijd kunnen maken om met de kleppers van Goei Smoesje (Of is het nu 't Goei Smoesje???) op pad te kunnen gaan. Met de huidige vorm zou dat toch moeten lukken. Het weer was in ieder geval prachtig. De opkomst was enorm, met zo'n 38 man te veel om op te noemen.
Vandaag voor de verandering eens wind tegen op de heenweg. In gesloten groep werd de weg richting Groesbeek afgelegd met 1 lekke band als op onthoudt. Vlak voor de heuvels begon er wat nervositeit in het peloton te komen. Zijn de benen vandaag goed genoeg, kan ik nog wel klimmen, hoe zal mijn "concurrent" het doen...... Al snel verbrokkelt de groep en zwoegt iedereen in zijn eigen tempo de heuvelzone door.
Tot mijn verbazing stond iedereen op mij te wachten bij Tivoli. Zat ik nu zo kapot dat ik niemand heb zien passeren!?? Bleek dat een of andere rare tuinman had geroepen dat je ergens niet doorkon. Blijkbaar zat hij zo kapot, dat hij een smoes nodig had om niet alle heuvels te hoeven rijden. En iedereen gelooft dat... Nu ben ik de enige die het tegendeel kan bewijzen. Ik heb dus wel alles gefietst en hoefde nergens van mijn fiets af. Kijk, dat er ergens een straat opengebroken ligt wil niet zeggen dat je er niet door kunt. Wij als doorgewinterde veldrijders moeten onze handen toch niet omdraaien voor een stukje (ook nog hard aangereden) onverharde weg.
Maar goed, meneer de tuinman zat natuurlijk vrolijk lachend achter een groot stuk appeltaart met slagroom. De mannen die vroeg thuis wilden zijn vertrokken zonder deze lekkernij richting huis. Met de wind in de rug ging het in gestrekte draf richting huis. Even was er wat onduidelijkheid over de aan te houden snelheid, maar uiteindelijk bereikten we gezamelijk (voornamelijk achter de brede rug van Mark K.) weer het thuisfront. Waar ik tot mijn genoegen zag dat het pas net half 1 was geweest. Na een frisse douche heb ik in de middag kunnen aanschouwen hoe een magistrale Cancellara alle belgen (en een verdwaalde spanjaard) op een hoop reed, machtig mooi!
Patrick.
Openingsrit, 14-03-2010
Géén pastoor die ons en onze karretjes zegent om ons te behoeden voor ongelukken, géén mooie worden van de voorzitter, maar het “slaan van half negen” van de kerktoren en een “Kort rondje Waalwijk!” is het startsein voor het wegseizoen 2010. En weg zijn we.
Het is nog best koud. Ik heb de hele winter met wanten aan gereden, maar dat is op een racefiets toch eigenlijk geen porem. Gewone handschoenen dan maar en de kou voor lief nemen? Ja, maar voor de zekerheid toch maar de wanten in de rugzakken gestoken voor het geval dat de gevoelloosheid in de vingers het wint van de ijdelheid. De wind staat aardig op kop en er valt af en toe een spatje regen. We zijn met veel en in ons midden ook enkele aspirant-leden, waarvan één in korte broek. Dapper! Met een rustig gangetje gaat het door Vught en vervolgens over het Drongelens Kanaal verder.
Het is vandaag de dag waarop mensen in Amsterdam kunnen speeddaten met een asielhond, date-a-dog heet dat, en op die manier kan men kennis maken met de toekomstige viervoeter. Een Jack Russell op onze route denkt daar anders over en wacht niet op het initiatief van zijn toekomstige eigenaar. Hij gaat zelf voor een speeddate en wel met Pascal: met grote vaart komt het ongedierte van het erf recht op hem afgerend. In plaats van een omhelzing van het mormel of het gooien van een stokje om de band tussen hem en het hondje te testen ziet Pascal zich genoodzaakt in de remmen te knijpen teneinde het onderkruipsel niet tussen zijn spaken te krijgen. Een val is het gevolg en van een langdurige relatie zal zeker geen sprake zijn. De schade aan de (splinternieuwe) fiets lijkt mee te vallen en Pascal denkt ook dat hij zelf zonder kleerscheuren de tocht kan vervolgen. Henk biedt nog aan dat hij best zijn plaats in de volgauto mag overnemen; hij heeft immers zijn fiets in de auto en is zelf in wielertenue gestoken, maar Pascal zet zich weer op de fiets.
Het gaat nog een tijdje door tegen de wind in, maar gelukkig is er een moment dat we het voorwiel de andere kant op draaien. Met de wind in het gat wordt de snelheid als vanzelf opgevoerd en vóór we het in de gaten hebben staan we alweer in Middelrode. De kop is eraf en met het klimmen van de temperatuur deze week kijk ik rijkhalzend uit naar de rit van volgende week. Eerst nog maar even de klei en andere ongerechtigheden van de fiets spoelen…
Jan Coppens
|
