Verslagen zomer 2009
Toertocht 30-08-2009
4 weken in Canada kan ik iedereen aanraden, het is er zo mooi maar er is een probleem en dat is de afstand.
Je vliegt er ongeveer 9 uur op en de Jetlag komt daar nog bij. We vlogen vrijdag 23.59 uur plaatselijke tijd terug en zouden dan zaterdag 16.45 uur op schiphol landen, we vlogen dus tegen de tijd in en dat is erg jetlag gevoelig. Toch zou ik gaan fietsen als ik op tijd wakker zou worden. Het was 08.00 uur toen ik wakker werd en dus snel mijn kloffie aangetrokken en op de fiets naar Mirroi, dit werd wel een tijdrit omdat de tijd natuurlijk niet stil blijft staan als je opstaat. Het gevoel was toch niet zoals het moest zijn wat ook klopte als je naar de snelheid keek ( 35-36.5 km/h) en kwam dus met een bloedsmaakje in mijn mond in Mirroi aan (niet goed dus). Toch steeds niets wijzer geworden en met de A-groep mee. Je kunt makkelijk mee hoor ik Hennie nog zeggen, ik antwoord nog...........Jaha als ik de laatste 5 km er nog bijzit los ik niet meer of ik moet dood van mijn fiets vallen. De spreekwoordelijke dood kwam in Boxtel en dat is toch verder dan 5 km totaan Mirroi. Zo sociaal als ze zijn de A-ers wachten ze. Voor Schijndel ga ik weer spreekwoordelijk dood, nu fietsen ze gelukkig wel door. Snel op de 39 en herstellen (dus niet), en maar van de natuur gaan genieten, deze is iets anders dan in Canada maar ook mooi met deze snelheid (zeg ik niet). Gelukkig kwam ik nog een bekende tegen waarmee de vakantie werd doorgesproken en ben na 10 minuten weer verder gegaan om de rest van de zondag op een iets rustiger tempo door te brengen.
Al met al viel het niet mee om na 4 weken en een Jetlag van hier naar tokio weer te fietsen. De vooruit zichten zijn voor volgende week niet veel beter met op zaterdagavond een clubfeest, Het leven is zwaar maar dat maakt het dan ook weer spannend toch.
de groetjes John
Achelse Kluis 05-07-2009
Onder stralende omstandigheden werd vandaag begonnen aan de tocht naar het gebak bij Achelse Kluis. 23 man stond aan het vertrek van deze uiteindelijk memorabele (toch Jos?) tocht. Met een tempo wat voor een ieder goed te volgen was slingerenden we door het prachtige Brabantse landschap. Vandaag werd eens echt de tijd genomen om wat rond te kijken. Een klein beetje oponthoudt in het begin door een lekke band mocht de pret niet verstoren en al wisselend van koprijders werd richting terras gereden. Halfweg draaiden nog wat mannen af, waar de echte helden hun tocht voortzetten. In Lierop werd nog eens stukje met de Kennedymars opgereden. Dit werd voor Otto even teveel en hij ging er dan ook even bij liggen, zonder erg zoals onze zuiderburen dit zo mooi kunnen verwoorden. Onze Jos was telkens goed van voren te vinden, maar niet op kop, ik had toen al zo'n vermoeden dat hij wat in zijn schild voerde. Uiteindelijke werd het laatste stukje prachtig natuurschoon doorkruist, met gepaste snelheid deze keer (we kunnen het wel!), voordat op het terras neergeploft werd. Het gebak werd met smart ontvangen, volgens mij zag ik Jos hier nog wat aan toe voegen..... Nadat de bidons weer gevuld waren en Toon de afwas had gedaan werd aan de iets kortere terugweg begonnen. Hier ging het tempo iets omhoog, maar nog steeds goed te volgen voor iedereen. Het was intussen drukkend warm geworden op deze zomerse dag. Net door Liempde heen gebeurde het dan, eerst ging het tempo omhoog, daarna wat geroezemoes door het peleton en uiteindelijk zag ik het met eigen ogen. Onze tijger Jos was op kop gekomen. Dit deed hij met zoveel overtuiging dat niemand meer tijd had om te praten, zelfs Jos zelf niet. Na VIJF kilometer, aldus Jos zelf, kwam hij weer van kop af om de rest weer wat adem te gunnen. Vanaf dat moment liep alles weer gesmeerd en kwamen we weer gezamelijk na zo'n 150 kilometer weer in Middelrode aan. Maar niet voordat Jos het laatste stukje alle vermoeide krijgers nog eens op sleeptouw nam. Jos, nu moet je me toch eens een keer vertellen wat je in je taart gestopt hebt? Welke apotheker is ook goed..... Heren, bedankt weer voor de gezellige klets en tot de volgende keer!
Patrick.
Toertocht 21-06-2009
Na een griep-week, vandaag geen wedstrijd voor mij. Mezelf afgemeldt en de verstandige in mij zei, geen A-ploeg vandaag. Zo gezegd zo gedaan, vandaag eens lekker met de B-ploeg op stap geweest. Het was nogal frisjes in de ochtenduren, maar dat weerhield vele er niet van om present te zijn. Er werd voor rondje Waalwijk gekozen en met de A-ploeg in het vizier werd het stuk langs de Zuidwillemsvaart geslecht. In 's-Hertogenbosch aangekomen begon er toch een spatje regen te vallen. Gelukkig bleef het daarbij. Op de lange rechte polderwegen had de wind vrij-spel, en was het dus behoorlijk werken voor de mannen op kop. Maar net voorbij Waalwijk toen aan de terugweg werd begonnen kwam de beloning. Mooi strak asfalt met de wind in de rug. Het tempo ging lekker de hoogte in en volgens mij zagen we in de verte nog een glimp van de A-ploeg. Het tempo werd meteen iets gedrukt, je wil het die jongens van de A-ploeg immers niet aandoen dat ze bijgehaald worden door de B-ploeg..... Dat gaf Kirsten tevens wat meer lucht om naar mannen met rode broeken te speuren. Ik hoorde zelfs al geruchten dat het nieuwe tenue volgend jaar ook rode broeken heeft en dat er voor de dames helemaal een speciale zomerversie komt. We laten ons verrassen. Het zonnetje kwam er inmiddels door en zonder op onthoudt werd Middelrode weer bereikt. Hier koos een ieder weer zijn eigen weg richting huis.
Patrick.
Toertocht 07-06-2009
Zaterdag met een select groepje een rondje gefietst, lekker rustig zodat we vandaag geweldig konden vlammen. Het begin was veelbelovend met een Joop die als eerste aan de haal ging met Gerard achter hem aan, gevolgd door Henri Buenen, Ton, John den Otter, John Aarts en ikzelf. Het ging vandaag richting Oisterwijk want volgens Toon komt Noord-Ooster wind uit het Zuidwesten. Met een briesje in de rug gingen we al gauw tegen de veertig maar daar hadden die veertig plussers geen zin in, dus de rem moest er op. Joop,Ton en John lieten steeds een gaatje vallen en uiteindelijk lieten ze ons maar gaan. Voor dat we in Oisterwijk waren waren we nog maar met vieren over zodat het zo'n beetje een ploegentijdrit werd waarbij het opviel dat er kennelijk een regel was dat hoe ouder je was je kopbeurt ook het langst moest duren. Ondanks het kleine groepje en de wind die steeds harder op kop kwam toch nog met een gemiddelde van 36,3 Middelrode bereikt. De terugweg maar gebruikt om wat bij te kletsen want daar was het onderweg niet veel van gekomen.
Woensdag nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Groeten Marc...
P.s. Ik kwam er nog achter dat Ton vandaag jarig was dus hierbij alsnog GEFELICITEERD JONGEN of moet ik al bijna oude man zeggen?
Verslag van de B-Ploeg en C-Ploeg zal wellicht nog volgen.
Tilff Bastogne Tilff, 31-05-2009
Vandaag zou ik om kwart over vier door Jan Coppens opgehaald worden dus de wekker om half 4 gezet voor een tochtje van 240Km door de vlaamse ardennen. Het zou prachtig weer worden dus dat beloofde een mooie dag te worden. De volgende renners stonden bij de kerk te wachten op het startschot: Jan Coppens, Jos Cooijmans, Rini Blatter, John van Veghel, John den Otter, Jos Broeren, Sjef Heijmans en ikzelf. Voor John den Otter was het zijn vuurdoop wat betreft de afstand en ook wat betreft Tilff-Bastogne-Tilff. Rini had hem 24 jaar geleden al eens gereden en
vannacht ook nog eens drie keer dus die zat al aan zijn vijfde keer. Na een snelle rit zonder oponthoud moesten we in Tilff vier kilometer omhoog naar het parkeerterrein van de universiteit waar we in moesten schrijven. Jan Coppens had alles voorgedrukt zodat dit een zo geregeld was. Fietsen klaar maken, plaatje er op, een lading eten in de zakken proppen en vooral even de zenuwen er uit plassen en poepen. Om zeven uur begonnen we gezamenlijk aan de afzink van vier kilometer naar Tilff waar we flink afgekoeld begonnen aan de 100km naar Bastogne. Tot Bastogne is het vooral rustig blijven en in een goed tempo blijven fietsen. Ik voelde me hartstikke goed dus met dat rustige had ik wat moeite zodat we af en toe toch even op elkaar moesten wachten. Bij de eerste pauze namen we toch afscheid van Jos Cooijmans en Rini Blatter want daar ging het toch iets te hard voor. Met zijn zessen naar Bastogne
gekacheld waarbij het steeds harder ging waaien, en er viel zowaar een enkele spat regen. In Bastogne niet te lang gepauzeerd en rap weer vertrokken voor het zware gedeelte van de tocht met wind tegen en de zwaardere bergen voor de kiezen. John van Veghel, Ikzelf en Sjef hadden er goed de vaart in en zo raakten we Jos, John en Jan voor de volgende pauze kwijt. Sjef had bergop geweldige benen en John en ik waren vooral voor het valsplat tegen de wind in. Op de Wanne had ik godsamme net een paar meter tekort om Sjef bij te halen. In de pauze kwam ook Jos Broeren er weer bij zodat we er weer een mooie locomotief bij hadden. Op 180 km had ik een serieuze dip en was ik blij dat ik in de slipstream van Jos wat bij kon komen van alle inspanningen. De laatste 15 kilometers naar de Redoute gingen kop over kop in een lang lint van jagende wielrenners waarbij er aardig gekreund en gesteund werd. In de pauze kreeg ik onder het lopen zowaar een krampscheut zodat ik maar in alle rust de Redoute op ben gefietst en boven gekomen waren mijn drie metgezellen nergens meer te zien. Ik in volle achtervolging, maar die drie heren gingen natuurlijk kop over kop richting Tilff. In Tilff nog even gezocht of ze er nog waren maar die zaten al op de klim (cote de Boncelles) naar de auto. Toch nog John en Sjef bijgehaald die als twee oude heren naar boven kropen en geen zin meer hadden om achter me aan te gaan. Jos stond al te wachten en om 4 uur leverden wij ons nummer in met het gemiddelde van 28,3 over de 240 kilometer. Rond kwart over vier kwamen vervolgens Jan Coppens en John Den Otter bij de auto. Na al het omkleden, fietsen inpakken, wassen, sterke verhalen en zo waren Jos en Rini nog niet terug zodat Sjef, Jos en de twee Jhonnies maar naar huis gingen. Toen begon voor Jan en mij het lange wachten en eindelijk om ZEVEN UUR kwamen eerst Jos en toen Rini binnen.
De heren hadden er een gemoedelijk fiets en wandeltochtje van gemaakt met uitgebreide schranspartijen en ellenlange rustperiodes. Rini dacht dat 1 keer de Wanne oplopen nog niet genoeg was om genomineerd te worden voor de gouden schroevendraaier en deed het dus nog even dunnetjes over op de redoute.
Eindelijk konden we naar huis liet Jan ons ook nog eens drie keer Luik zien vanuit de zuid, West en Oostelijke kant. Rond kwart voor tien kon ik eindelijk een ganze-eitje in de pan ketsen. Gezellig was het wel moet ik zeggen. Was weer een enerverend rondje en op naar de volgende rit... Wellicht durven er binnenkort wat meer mensen mee naar de Jan Jansen Classic.
Groeten Marc...
Toertocht 31-05-2009 & 01-06-2009
Waar de echte helden naar Alp d'Huzes waren, een klein clubje Tilff-Bastogne-Tilff reed, was er toch een redelijk aantal mensen aanwezig op deze twee dagen. Onder een stralend zonnetje werd gezamelijk aan rondje Haps begonnen. Met een behoorlijke straffe wind voor de wielen was het flink aanpoten om de snelheid erin te houden. Gelukkig werd er goed doorgewisseld en op het "lens-incident" na werd heelhuids de pauze bereikt. Heel even was de volgauto zoek, maar al snel wist Jeroen weer aan te pikken om eventuele pech gevallen te helpen. Gelukkig was dit niet nodig vandaag. Na de pauze kregen we de wind in de rug en aantal man het op hun heupen. Het tempo ging flink de hoogte in en als snel was er een twee-deling van de groep. Er werd tot Erp behoorlijk doorgereden en het bekende "niet verder dan de achterband van de voorganger kijken" was begonnen. Menig renner kraakte in zijn voegen en in Erp aangekomen bleek er nog maar een select groepje met Edwin, Frank, John vd B. en Patrick over te zijn. Frank draaide snel af, Henri B en Ton v H. werden ineens ingehaald??? Die hadden wel erg hard gereden..... Er werd besloten om op de locomotief (Joop) te wachten om het laatste stuk weer gezamelijk te doen. Ook hier ging het tempo weer flink de hoogte in waardoor een enkeling moest lossen. Mooi op tijd kwamen we weer in Middelrode en kon richting huis worden gefietst voor de nodige rust.
Op maandag waren er enkele Tilff-gangers bij, voor de rest voornamelijk dezelfde club. De wind was iets minder, maar na gelang de ochtend vorderde begon hij toch weer op te steken. Vandaag zou het een stuk rustiger gaan. Zo rustig dat er eigenlijk weinig te melden valt over de tocht. Alleen op het stukje industrieterrein in Uden werden er wat kolen op het vuur gegooid, maar ook daarna werd in een rustig tempo de weg richting Mirroi vervolgd.
Patrick.
Tocht Langenboom-Millingen-Langenboom.
Na de woensdagavond flink gebuffeld te hebben smorgens om zes uur de wekker gezet om met nog aardig stramme beentjes me om zeven uur bij Hennie te melden voor het ritje naar langenboom. In een uurtje rustig naar Langenboom gereden waar de rest met de auto net was aangekomen zodat we gezamenlijk konden vertrekken voor het tochtje van 120Km.
Het was heerlijk fietsweer en van af de meet zat er meteen flink de vaart in. Onze groep (bestaande uit: Hennie, Sjef, Joop, Ton, John v.V. John den O. en ikzelf) waren een mooi treintje voor menig renner zodat we een aardige sliert achter ons aan hadden hangen. Via Gennep het Reichswald ingereden waar de eerste klimmetjes begonnen. Hier kreeg ik direct last van maagkrampen wat een aardig tijdje heeft geduurd en pas na een uurtje of twee van gasontploffingen ging het met mij weer beter. Via Kleve door een prachtig landschap van kleine dorpjes en veel kleinschalige landbouw richting Millingen gereden. Hier was de pauze en dus tijd voor Kaffee und Kuchen. De taart liet ik even aan mij voorbij gaan maar de rest schoof hem net zo snel naar binnen als dat we gereden hadden. Henry Hubers kwam ons nog versterken en onze meefietsende groep moest zich haasten om nog met ons mee te kunnen fietsen.Het ging rap via Beek-Ubergen naar Berg en dal. Hier werd het verschil weer gemaakt en toen alle rookwolken opgetrokken waren hadden we nog maar twee gastrijders over maar die waren niet te beroerd om ook kopwerk te doen. Voor we het wisten waren we weer terug in Langenboom met een gemiddelde van boven de 33km/uur. Hennie en ik reden gelijk door voor ons ritje naar huis gevolgd door Henry die via Nistelrode naar Vinkel ging. Dat uurtje naar huis fietsen bestond voor mij vooral uit een studie van het achterwiel van Hennie want de koek was aardig op. Ook bij Hennie was het beste er wel af zodat ons gemiddelde aardig naar beneden ging. Na 182Km kon ik eindelijk een eitje gaan bakken en even genieten van een welverdiende rust. Was wederom weer een mooie tocht dus een aanrader voor iedereen (wellicht iets voor onze toerkalender).
Groeten Marc...
Toertocht 21-05-2009
Na een erg rustige woensdagavondrit, qua renners en snelheid was het ook vandaag, op Hemelvaartsdag niet superdruk. De A-mannen waren veelal naar Langenboom voor een toertocht. Er werd dan ook besloten om in een groep rondje Oisterwijk te rijden. Wind was er nagenoeg niet en het was lekker warm, kortom ideale omstandigheden voor een aangenaam tochtje. Het ging wel erg gezapig in ik had moeite om mijn hartslag boven de 100 te krijgen. Ik heb toen maar wat intervalletjes achter de groep gedaan. Na de pauze besloot ik maar op kop te gaan rijden om toch nog een beetje moe te worden. Maar al snel kreeg ik in de gaten dat er niemand meereed en zodoende had ik in mijn eentje de A-ploeg gevormd. Ik besloot op een rustig tempo verder te peddelen. Blijkbaar is het tempo in de B-ploeg laag gebleven want ik heb niemand meer gezien.
Patrick.
Toertocht 03-05-2009
Ik kan mijn vingers weer bewegen dus zal ik maar een verslagje typen anders krijg we nog meer van die nietszeggende kletsproat op het forum. Toch moet ik nog even een rectificatie plaatsen op de tocht van Koninginnedag, want volgens mij zijn wij helemaal geen tractor tegen gekomen, sterker nog we zijn volgens mij helemaal niets tegen gekomen ( geen tractor, geen auto en geen fietsers). Die tractor stond gewoon stil op de weg die wij overstaken of ik moest iets van de film hebben gemist in alle commotie en aangezien je altijd van jezelf moet uitgaan heb ik contact gezocht met Interpol die nu aan het uitzoeken is waarom en wie er onnodig op de rem is gaan staan en hoeveel miljoenen schadevergoeding er gevorderd kan worden bij de aanstichter van dit uiterst vervelende voorval. Maar goed na een paar dagen stijve vingers en een dikke hand te hebben gehad kon er zondag weer gefietst worden.....................met handschoentjes. Bij de kerk aangekomen begon het alweer met sterke verhalen over de zaterdagtocht hoe hard ze wel weer gefietst hadden (dit gebeurd altijd als je er niet bij bent of ligt dat aan mijn conditie). Van Sjef mocht ik met de A's mee omdat het anders te gevaarlijk voor mij zou worden dus we waren met 8, de andere a's waren bang voor het Waalwijkrondje of hadden ergens een trainingskamp belegd of waren nog herstellende van klimmen/banneux of zijn misschien wel weggewaaid toen het slaapkamerraam open stond of zijn op vakantie of misschien wel heel iets anders. Het ging vrij rustig tot aan Den Bosch vandaar hebben we volgens mij de hele ochtend achter een denkbeeldige kopgroep aangejaagd om zodoende onze sprinter in stelling te kunnen brengen voor de eindsprint, wie dat zou moeten worden werd tijdens deze tocht steeds onduidelijker, we houden het er maar op dat iedereen dacht kans te maken voor het hoogste schavot. Door deze denkbeeldige achtervolging kon men wel genieten van de serene rust in de A-groep want die is volgens mij nog nooit zo groot geweest. Dat de wind gunstig stond voor dit rondje bleek wel uit het schokschouderen van Sjef toen deze op kop reed en de inhaalactie die we hadden met Frans St. die had moeten lossen uit die denkbeeldige kopgroep met een X-aantal personen, doordat we ook niets hoorde uit de oortjes van onze ploegleider die achter het peloton reed zijn we maar door blijven trappen tot aan de verzorging van hier kwam de wind wat gunstiger te staan en kwam Sjef ook wat rustiger op de fiets te zitten. Na de sluis hadden we nog het gebruikelijke rustmoment om Joop terug te laten komen om daarna met gezwinde spoed richting Middelrode te rijden. De wind stond gunstig tot aan "het wild" wat John V. op het idee bracht om de laatste 100 meter over te nemen van Marc, hard door te trekken en dan van kop af gaan als we tegen de wind in draaide. Maar er is een wielerwet die zegt dat je je maten niet moet flikken in een ontsnapping dus mocht ie zelf het naar Patrick dichtrijden die een klein gaatje had gekregen toen John z'n benen stil hield om van kop te gaan, Onze John reed het gat dicht om vervolgens weer te moeten lossen, John B sprong nog net naar Patrick zijn achterwiel om vervolgens een dealtje te maken ( jij de eer en de beker en ik 30 % van het prijzengeld). Ik moet wel eerlijk zeggen dat er niet veel anders op zat .......met 45 km tegen de wind in, maar we hadden bereikt wat we wilden nl. dat John V nu kop over kop moest rijden met zijn maten. In Middelrode aangekomen met 37 gem. kon er pas weer gepraat worden zo gezellig was het geweest. John, John en Patrick zijn bij de Wamberg afgedraaid en de rest is ook naar huis gegaan of nog over Empel gereden. Van de ploegleider is niets meer vernomen, die zal nog naar zijn communicatie aan het zoeken zijn.
Groetjes John
Ps.: Ik heb nog een vraag aan Kees: Er is bij die val een stukje carbon uit mijn remgreep gebroken, moet ik nu een nieuwe fiets of remgreep want volgens mij is nu de carbonvezelvlechtbalans verstoord. Weet jij hier iets meer van?
Toertocht 30-04-2009
Na al het geweld van afgelopen weekend stond vandaag alweer een 100 kilometer tocht op het programma ter ere van de koningin. Het weer was stralend, de opkomst wat karig. Maar het maakte het in 1 groep rijden wat makkelijker. Son en Breugel stond op het programma, een ronde met veel bochten en waar de route nog niet geheel van bekend is. Maar met de juiste personen voorop werd ter plekke een route in elkaar geknutseld en al snel waren we op weg. Weinig wind, wat de snelheid mooi constant deed zijn over de gehele tocht. Niet te gek, zodat er nog behoorlijk wat af-ge-ouwe-hoerd werd. Dat dan de oplettendheid wat minder is bleek wel na 25 kilometer. Een tegemoedkomende tractor deed de meeste zo hard remmen dat John B. rijdend als een van de laatste in de groep voorover van zijn fiets donderde. Gelukkig viel het leed en de schade mee. Twee beurse en bebloede vingers deden John toch besluiten de tocht niet te vervolgen maar direct naar huis te gaan. De rest van de tocht deden zich gelukkig geen noemenswaardige problemen voor. Zo werd met ruim 100 kilometer Middelrode weer bereikt en zocht iedereen zich een weg naar huis.
Patrick.
Klimmen - Banneux - Klimmen, 26-04-2009
Zondag 07.00 uur in Middelrode, dat was de place to be voor wielerminded berlicum en omstreken want de tourtocht kl/ba/kl stond op het programma, behalve Rini want hij had gezien op buienradar dat het heeeel hard ging regenen in Limburg,....... laten we nu de hele dag alleen maar zon hebben gehad. De groep was echt groot en zou nog groter worden in Klimmen omdat de zzpr-ploeg zich bij ons zou voegen ( Micki, Daphny, Reza, Britt, Johan en Marius). De bos bloemen die vorig jaar door ons bij de plaatselijke boer was afgegeven had een helende werking gehad en konden dus weer op onze privé-parkeerplaats staan, sommige onderons hebben met de ervaring van vorig jaar hun sanitaire stop dus iets verder in de wei gehad ( ook mooi zo midden in de natuur met die frisse ochtendwind tussen je benen door).
Nadat Toon heel de groep had ingeschreven en de fiets van Sjef had gedragen en in de goede richting had gezet hoefde Sjef alleen nog maar op te stappen en te trappen wat hij niet kon bevroeden was dat de tocht net iets te lang zou blijken voor de beentjes. Eindelijk konden we vertrekken en het tempo zat er metteen goed in maar niet zo erg als voorgaande jaren dus de groep bleef lang groot totdat Joop lek reed, wachten of niet wachten voor een paar werd het wachten (Jos, Hennie en Marc waar ie spijt van kreeg) de andere zijn na een paar km rustig te hebben gereden weer het oude ritme gaan oppakken en zijn met z,n alle ( nou ja alle ?, het waren er nog een stuk of 7 met Johan,Daphny en Micki daar nog voor) naar de laatste klim voor de pauze gereden waar de groep toch uit elkaar werd getrokken, John V. had het intussen een beetje moeilijk met al clinics maar met Johnnie weet je het nooit want op het eind zat ie nog steeds in de kopgroep........de smiecht. Bij de pauze was het weer snel bidons vullen en uitkijken voor je hoofd en voor de gladheid en nu had ik dus de hoofdprijs: eerst stoot ik met m'n helm tegen het plafon om 10 min. later onderuit te schuiven in het gangetje en ik had nog wel zo'n goede benen. Toen iedereen weer gepakt en gezakt was zijn we weer vertrokken om als een dolle de afdaling in te gaan richting Pepinster altijd lastig en ozo lang als de benen niet goed zijn. Bovenop werd deze keer niet gewacht wat voor sommige een verrassing was want die konden ineens in een achtervolging die zo'n 20 km zou duren want er werd weer lek gereden door mijn persoontje en dus werd er hier ook niet echt gewacht ( de groep was echter nog best groot zodat dat ook niet echt een probleem was) alleen van Sjef die dus in die achtervolging zat konden we naar de klote lopen ...................we waren goed bezig. De beklimmingen begonnen hun tol te eisen en het groepje werd steeds kleiner, door het weer werd er stevig gedronken door sommigen zodat bij de tweede post bidons moesten worden gevuld de rest reed rustig door en Jos Br. en ik hingen daar nog tussen om de waterhalers mee terug te brengen naar de 1e groep maar wat gebeurd er: Johan en Daphny sluiten aan bij ons in de beklimming, Johan poeft over ons heen en rijd naar de 1e groep. Jos en ik wachten samen met Daphny waar het licht ondertussen was uitgegaan op Sjef die de lichtschakelaar ook al niet meer gevonden kon krijgen om zo naar de groep terug te rijden. Maar Daphny's hoofd begon op een rood tomaatje te lijken en Sjef zat vierkant op z'n fiets zodat we de 1e groep uit onze ogen zagen verdwijnen. Na wat verwensingen van Sjef (de snelheid in de afdaling zat er zelfs niet meer in) ben ik toen maar in de achtervolging gegaan omdat de beentjes nog goed waren, wat ook wel eens anders is geweest.
Net na Slenaken waar het smalle glooiende stuk richting Gulpen begint zag ik Henri en John A. rijden dit ging erop en erover totdat ik weer lek reed nu was het voorwiel de boosdoener, ik had echter geen zin om de gewonnen tijd weer te verspelen zodat ik de band een beetje heb opgepompt met een patroon van Henri en we met drieën de laatste 15 km hebben afgelegd. En toen ineens zagen we Micki rijden en die was helemaal uitgewoond dus wij weer het gas erop totaan Micki, op de vraag of ie er doorheen zat kregen we geen antwoord alleen de blik was goed voor een binnenpretje. Met nog 3 km te gaan nog maar wat lucht in de band gestopt want die was weer aardig leeg en zijn we rustig verder gefietst tot we ineens een klaagkreet hoorde die niet zou misstaan in de film van shaka zulu, John A. had kramp dus wij roepen lekker bij de hand dat ie moet schakelen maar we kregen als antwoord dat ie dat niet meer kon, tsja dan doet het zeer. 25 meter verder hebben we nog meer plezier als Micki ook een hoofdrol wil in de shaka zulu film. Bij de auto's druppelt vervolgens iedereen lekker uitgewoond binnen ( de zzpr-ers iets later dan de beste van 't smoesje)wat weer een hoop lol teweeg brengt. Na het omkleden gaat iedereen zijn eigen weg waarbij Sjef nog even snel de nummerplaat van Giel z'n bus rijd ( hoezo scheel van vermoeidheid). Al met al was het een te gekke tocht met goed weer, ik heb in ieder geval genoten van deze dag en wat me opviel toen ik thuis onder de douche stond was dat er streepjes op de armen en benen stonden................dus dames en heren: geniet hiervan als je in blote kont voor de spiegel staat en denk dan niet aan de spierpijn die toch iedereen heeft.
In totaal was het 143 km welke met een gem. van 30.5 km/u werden afgelegd.
Groetjes John
Toertocht 19-04-2009
Nou, omdat er teveel gebeurt is dit weekend, neem ik het verslag wel weer voor mijn rekening. Marc M. moet te hard werken van zijn vrouw en mag zelfs op zaterdag niet meer mee met de elite.
Op zaterdag met een veredeld semi prof team afgereisd naar de Ardennen. We hadden Johan van de Ven maar eens op getrommeld om een mooie route uit te zetten om de Alpe duzes club maar een beetje klimervaring op te laten doen. Henk W., Hennie H, John B, John V, meneer de voorzitter, ikzelf en Johan stapte om 10 uur “Belgische tijd” op de fiets voor een tocht naar weet ik veel. We begonnen met een afdaling, waar Hennie bijna bevroor omdat hij niet genoeg dierlijke vetten in zijn lichaam heeft. Ikzelf heb daarover geen klachten..!! Johan had mooie lange klimmen opgenomen waar je lekker in eigen tempo kon omhoog rijden. Hennie en Johan kozen elke keer het hazenpad gevolgd door de Johnnies en de voorzitter. Ikzelf besloot maar om Henk maar gezelschap te houden. We wisten nl. niet hoelang de dag zou gaan duren en ze moesten toch wachten totdat Henk boven was. Waarom dan als een bezetene naar boven rijden. Meneer de voorzitter en John V. vonden mijn aanpak zo goed dat ze al vrij snel in de bus plaatsnamen. John V. bleef stug volhouden al duurde het maar een paar honderd meter totdat hij weer kapot moest lossen bij de twee snelste. Eenmaal bekend terrein. De afdaling van De Wanne, werd besloten om een kort klimmetje toe te voegen. De Stockeu, gemiddeld 11%, moest even genomen worden, nou viel het wel mee…………….. de eerste 600 meter, maar toen, niet leuk, 8 a 9 km per uur naar boven en een surplass van Henk. Die krabbelde met nog 4,5 km per uur naar boven. Iedereen terug rijden om Henk de Vergulde schroevendraaier aan te naaien, maar dan kennen ze Henkie nog niet, die heeft echt taai vlees!! Toen we die gehad hadden werd het tijd voor koffie en een “klein stukje” rijstevlaai. Eentje van ons besloot om er maar een grote mop slagroom op te laten gooien, in plaats van Born finale. Wie weet kwam het wel van pas op het eind. Na een kilo rijstevlaai per man gingen we weer verder met wederom een mooie route. Vraag me niet waar we overal geweest zijn, maar niets was vlak. Eenmaal in een afdaling besloten maar om het tempo in de afdaling omhoog te gooien en dat kunnen we beter als omhoog rijden. In en dorpje een paar km verderop werden we aangehouden door een auto, die ons vertelde dat er 2 gelost waren. Wij hadden plezier, de toppers / tobbers waren er eindelijk af. Wij uit medelijden maar omgedraaid om ze tegemoet te rijden. Meneer de voorzitter was er niet echt gelukkig mee, dat zat helemaal stuk en kon het tempo van de bus niet meer volgen. Hennie en Johan weer bij laten komen, vervolgde we weer onze weg. Hennie was de fitste nog van het gezelschap en we begonnen aan de laatste klim naar de auto’s. Johan niet de beroerdste begon weer ijverig aan deze klim, maar keek niet meer zo blij uit zijn ogen en zeker niet als hij de zwaarste met buik niet meer kan volgen! Wie had de slagroom ook weer bijbesteld. Bij de auto kwam de voorzitter ook aan, echter zag hij er wat pipjes uit. Op naar huis want er moet nog gepoetst en gerust worden voor zondag.
Zondagmorgen weer vroeg uit de veren en hopelijk in een rustig tempo uitfietsen. Er werd gekozen voor ronde Ravenstein, dat belooft weer weinig goeds!! In A- en B groep in een vrij rustig tempo naar de Reek waar in Zeeland Johan en zijn aanstaande Daphny aansloten om ook rustig uit te fietsen. Dus niet… ! Op de dijk richting Lith gingen alle remmen weer los. Tot Megen kon ieder nog redelijk volgen, maar hierna ging het echt mis. John B en nog iemand besloten om wat meer kolen op het vuur te gooien en met wat scherpe bochten en een nood fietsbruggetje werd de kloof al snel geslagen. Hennie kwam met wijs gemopper naar voren om te vragen waar ze mee bezig waren. Nou hebben ze dat ook aan Hennie willen vragen, maar ze konden niet meer praten. Regelmatig werd de 50 op de teller aangetikt om maar te kunnen blijven volgen. In Lith werd al snel besloten om onze clubnaam van Wieler Trim Club ’t Goei Smoesje te wijzigen in Wieler Race Club ’t Goei Smoesje. Op de dijk waren er al zo’n 6 mederenners af, waar we uiteraard keurig op hebben gewacht. Lith door ging het weer naar een onbeschoft hoog tempo, waar één van onze beste renners moest lossen. Jos C was de naam en even later gingen Joop en Ton eraf en niet veel later was ikzelf ook de lul. Ik had nog geluk dat er iemand Jos B. zich over mij ontfermde en me weer bij de groep bracht. Met de finish in zich wilde ik nog voor de sprint gaan maar mijn inhaalactie was ook al niet goed meer en reed in een gat, lek. Weg, kans op een zege. Met een klote gevoel, ontzettend beroerde benen naar huis en rustig op de bank de Amstel Gold kijken. Nu heb ik alleen nog een vraag, kan me iemand vertellen wie er gewonnen heeft….?
Groeten Sjef.
Op zaterdag zijn we met een select gezelschap naar de ardennen geweest om alvast een beetje te trainen voor klimmen/banneux/klimmen, we hadden Johan vd. V meegenomen want die weet letterlijk overal de weg daar, dat was wat makkelijker dan hoefden we alleen maar zijn wiel te volgen en af en toe van de natuur te genieten. We hadden lekker rustig gefietst, dat wil zeggen: ieder zijn eigen tempo behalve John v Veghel die moest weer zo nodig met de sterkere (Johan en Hennie) mee. We beginnen ook al haantjes gedrag te zien als ie boven omkeert om de langzamere op te pikken, maar goed de prijzen worden pas bij kl/ba/kl verdeeld, we zullen zien. De auto stond in Theux en zijn vandaar 125 km gaan fietsen, niet slecht hé met 27 km gem., alleen het weer zat niet helemaal mee (het was de hele dag bewolkt).
De volgende dag stond de gebruikelijke zondagtocht op het programma, deze keer werd het "rondje Ravestein", er werd opvallend rustig gefietst met de zaterdaggangers onopvallend achterin. Net voordat we de dijk opdraaide vroeg John V aan mij of we de zaak aan het scheiten gingen brengen, meestal is hier maar een half woord voor nodig zodat het al snel wat harder ging en John V van kop moest (dat krijg je van dat haantjes gedrag ). En als je de geschiedenis van het smoesje kent dan weet je dat het niet meer stil valt en alles op een lint zit. Bij Macharen deelde Sjef en ik nog een prikje uit door hard door te trekken wat niet door iedereen werd gewardeerd en het was toch echt maar een grapje. Ondertussen kwam de teller niet meer onder de 40 zodat er steeds meer trimmers eraf wieberde en als ze geluk hadden bij Jos in de 2e waaier aan konden pikken, bij Lithooien aangekomen werd er even gewacht op al degene waar het elastiekje van was gebroken om vervolgens weer op een lint nog harder verder te gaan of lag dat toch aan de beentjes die vol begonnen te lopen, het ging in ieder geval hard genoeg ook hier weer slachtoffers te laten vallen, deze slachtoffers kwamen in Middelrode Sjef tegen met een lekke band zodat ze niet alleen thuis zijn gekomen. Richting Kruisstraat viel het even stil omdat de wind op de kop kwam en dan zijn er ineens een stuk minder liefhebbers om hard te fietsen maar ook hier schoot het weer in gang waar Sjef de pineut van werd omdat er een breuk halverwege de groep ontstond (toch leuk dat ook hij die altijd 10 keer dood kan gaan er een keer af moet ). Wat doe je dan............................: juist je wacht op hem om dat gezicht te kunnen zien. Verderop werd er door enkelingen toch nog een reservepotje gevonden om het viaduct op te knallen om aan de andere kant zo dood als een vogeltje de benen stil te kunnen houden. Zoals gezegd werd er bij de Rode sok door Sjef lek gereden in een gat wat er al jaaaaaren zit zodat het groepje nu helemaal verbrokkeld in Middelrode aankwam.................zonder Jos C. die al weken probeert om met de A-groep de zondagtocht te volbrengen (dan weer lek, nu een bijna doodervaring in het wiel) maar eens zal het dit jaar lukken Jos, ik ben ervan overtuigd. Een dag later hoorde ik uit betrouwbare bron dat er behalve Jos Br. geen liefhebbers meer waren die nog een rondje Empel hebben gedaan.................. hoe zou dat nou komen, al met al was het weer een goed trainingsweekend. Op naar volgende week waar de toertocht Klimmen / Banneux / Klimmen op het programma staat, kijken hoe die gereden zal worden. Het zal wel weer een sappig verhaal worden.
Groetjes John.
Toertocht 05-04-2009
Na een week met heerlijk weer en (denk ik) veel kilometers voor vele van ons was het vandaag weer tijd voor de zondagochtend rit. Ik heb ze niet precies geteld, maar ik schat dat er zo’n 45 man aanwezig waren. Het wegdek was nog een beetje nat, en er was nagenoeg geen wind. Altijd tegen dus! Er werd gekozen voor rondje Waalwijk, synoniem voor snelheid…. De verdeling tussen A en B was ongeveer 50-50. Nu Joop een lezing over trainingsopbouw heeft gehad reed hij eens niet vooruit. Ikzelf ben niet op die lezing geweest dus nam Joop’s honneurs vandaag waar. Maar waar Joop altijd zo snel mogelijk terug gehaald moet worden, mocht ik vooruit blijven. Bij de stoplichten in Den Bosch werd ik weer door de groep opgeslokt. In de polder richting Waalwijk werd een schappelijk tempo gereden zonder noemenswaardigheden. In Waalwijk aangekomen besloten er een paar op het industrieterrein te gaan plassen. Volgens mij was dat gekoppeld aan een picknick, want het duurde wel erg lang voordat de “plassers” weer aansloten. Voor Joop en Patrick het teken om het tempo omhoog te gooien. Vanaf dat moment werd er stevig doorgereden. In Engelen bij de brug aangekomen was deze omhoog. Reden voor enkelen om weer te gaan plassen. Helaas was de brug te snel weer omlaag en zo moest er weer lang gewacht worden voordat de “plassers” aansloten. Nogmaals werd het tempo de hoogte in geslingerd. Dit zou zo blijven totdat Middelrode weer bereikt werd. Dit gebeurde volgens Marc met een gemiddelde van 35,7 km/u. Vele gingen nog richting Empel voor extra km’s, ikzelf ben afgedraaid richting huis. Voor volgende week stel ik voor om in 3 ploegen van start te gaan. De A, B en plasploeg.
Tot dan, Patrick.
Toertocht, 29-03-2009
Met de spinners er weer bij, ging vandaag voor het eerst de A- en B groep apart van start. Gekozen werd voor het rondje Handel en maar hopen dat het droog bleef. Met zijn achter vertrokken we bij de Mirroijse kerk. Ton, Joop, Hennie, Jos, Norbert, Jeroen, John V en Sjef. Net voorbij Veghel moesten we al hulp in roepen van onze Abraham Molenaar die de volgwagen reed. Jeroen had zijn voorband lek en de B-groep kwam weer voorbij. Eenmaal in Keldonk sloten we weer aan om er vervolgens met een simpele versnelling weer voorbij te gaan. Er werd verwacht dat gedegradeerde A-rijders “Henry en John O” aan zouden pikken, maar ze durfde het nog niet aan. Met voornamelijk wind van achteren ging het gestaagd maar niet te hard richting schaft. Daarna was het wind tegen. Op het industrie terrein in Uden moest Ton even passen nadat Jos het tempo omhoog gooide, maar voor de verdere rest gewoon netjes gereden en er is zelfs niet één gevloekt. Voorbij Loosbroek konden we toch merken dat Jeroen nog niet helemaal de oude is, hij reed dan wel sterk op kop, maar toen hij van kop af wilde, moest iedereen flink van zijn route om zijn voorganger te kunnen ontwijken. Met 33,5 km/uur kwamen we in Milrooij aan waar John V de enige van deze groep niet mee over Empel ging. Met zeven man nog Empel gereden, waar Ton, Henny nog even uit de zijwind heeft gehouden. Ton was bang dat Henny weg zou waaien!!!! We hadden wel de 100 km grens ruim overschreden. Bekske koffie en het uurtje slaap wat we gemist hebben afgelopen nacht weer ingehaald. Op naar woensdag waar we weer beginnen met de vaste ronde vanaf de kerk. Om 18.30 uur verzamelen.
Groeten Sjef.
Toertocht, 22-03-2009
Ondanks het mooie weer was de opkomst dit keer niet massaal. Ik denk dat de meeste de zaterdag al gebruikt hadden om kilometers te vreten! Er stond in vergelijking met zaterdag een pittige wind. Klein rondje Oisterwijk werd deze week uitgekozen. Joop en Patrick namen het voortouw, en trotseerden de wind tot net voorbij de A2. Daarna de taak aan anderen om wind te vangen. Hier was enige tijd wat twijfel, maar René en Jos namen het stuk tot aan Oisterwijk voor hun rekening. Marc besloot nog snel een sanitaire stop te doen, en met het snot aan de kin kwam hij weer aansluiten! De bossen bij Oisterwijk waren helaas afgesloten zodat het rondje nog korter werd. Ook op de weg terug hebben we nog veelal de wind tegen gehad. Het laatste stuk werd het tempo nog wat opgevoerd en bij de Mirroise brug werd er nog gesprint. Ik heb helaas niet kunnen zien wie daar het sterkste was. Met krap 60 kilometer op de teller reden we Middelrode weer binnen.
Patrick.
Openingsrit, 15-03-2009
Na een slopende woesdagavond-training afgelopen week, gevolgd door een paar dagen van feesten rond mijn verjaardag vandaag wat wankel op de fiets gestapt voor de openingsrit van het seizoen 2009(nog bedankt voor al de felicitaties en kaarten). Het was prachtig weer en dat bracht dan ook 31 renners aan de start die na een kort welkomswoordje van Edwin als vanouds achter Joop aan stoven op weg voor een kort rondje Waalwijk. Al gauw daalde het tempo tot normale proporties, mede door de stevige wind die op kop stond. Er was alle tijd om het een en ander bij te praten. Dit fietsende kippenhok brak zowaar in de polder naar Waalwijk in twee stukken, wat gelijk weer het een en ander gevloek opleverde. Oude tijden herleven en alles blijft toch steeds weer het zelfde. Zonder al te veel kleerscheuren uiteindelijk in goede harmonie na 71Km Middelrode bereikt waar ieder zijn weg naar huis vervolgde. Met Joop, John, Sjef, Ton en Jeroen nog een extra rondje gereden om zodoende toch nog de 100km vol te maken. Het wielerjaar is weer begonnen er staan voorlopig 33 Renners op de eerste plaats van de kilometervreter dus laat de strijd maar losbarsten. Met de hoop op prachtig voorjaarsweer zie ik jullie weer a.s. zondag met strak geschoren kuiten, vlijmscherpe demarages en een goed humeur.
Groeten Marc.
|
