Verslagen zomer 2008

Toertocht 28-09-2008

Het wegseizoen zit er weer bijna op. Nog 3 zondagen te gaan, waarvan 1 vandaag was. Met een redelijke grote groep werd gezamenlijk aan rondje Waalwijk begonnen. Misschien wel een van de laatste mooie dagen dit jaar! Gezellig keuvelend werd aan de tocht begonnen en tot halfweg bleven de rijen netjes gesloten. Behoudens Joop die af en toe een lichte voorsprong nam maar zich dan snel weer terug liet zakken. Na de "schaft" werd rustig richting de welbekende "chicane" gereden. Toen deze in zicht kwam schoten de snelheidsduivels snel naar voren om goed en snel door de bocht te vliegen. Ikzelf zat met Norbert nog achterin de groep te kletsen met het idee, die laten zich door die bochten heen wel weer terugzakken. Maar nee hoor, niets was minder waar, de heren reden vrolijk door om hun eigen WK te gaan rijden, zo hard werd er gereden. Zo snel mogelijk samen met Norbert in de achtervolging om de aansluiting te vinden. En dat het hard ging bleek wel uit het feit dat de melkboer niet mee kon, Joop er een stukje achter zwom en wij tegen de 50 moesten rijden om weer bij te komen. Dat lukte uiteindelijk, en voor mij was het erop en erover. Vanaf dat moment was het behoorlijk onrustig en werd er hard gereden. Het werd dan ook het welbekende verhaal van de 10 negertjes…. Halfweg werd me nog een gratis zwemles aangeboden, daar wil ik graag in de komende zomer een keer gebruik van maken! Uiteindelijk werd gezamenlijk Middelrode weer bereikt. Dit is vanaf de "chicane" gebeurt met een gemiddelde snelheid van 40,5 km/u. Zodoende waren we mooi op tijd thuis om naar de grote jongens te gaan kijken…..

Patrick.

Toertocht 21-09-2008

Na de ploegentijdrit van de dag eerder stond vandaag rondje Son en Breugel op het programma. Deze is wat langer als de gebruikelijke tochten dus werd er in een groep gereden. Dit vonden de meesten ook niet erg denk ik zo, omdat de beentjes nog niet geheel hersteld waren! Een flinke club was het wel, teveel om iedereen bij naam te noemen. Het was gezond fris weer. Na enige twijfelingen werd uiteindelijk toch vertrokken om de 100 km vol te maken. Er werd toch nog een behoorlijk tempo gereden door de "frisse" mannen. Terwijl zij dat deden werd achterin nog volop nagepraat over de tijdrit. Jan Coppens had zelfs verstek laten gaan vandaag. Dit doordat hij het blijkbaar te druk zou hebben om de door hun gereden tijd zo te verrekenen dat ze toch het snelste zijn. We laten ons verrassen Jan….
Inmiddels waren we vele fietsende dames tegen gekomen die richting Den Bosch reden om deel te nemen aan Leontiens Ladies Ride. Dit zorgde voor de nodige afleiding (opwinding) en al snel werd Best bereikt. Vlak daarvoor was het nog even opletten omdat meerdere malen het parkoers van de toertocht Nijnsel doorkruist werd. Dit verliep allemaal soepel en zo kon aan de terugweg begonnen worden. Geen lekke banden, geen valpartijen, kortom een lekker verlopen tocht. Wel werd het, het laatste stuk erg druk met verkeer. In combinatie met de behoorlijke snelheid was het goed opletten geblazen. Bijna terug werd nog 2 maal de stroom met 8500 vrouwelijke fietsters doorkruist. Bij de kerk ging ieder zijn eigen weg richting huis om de rest van de zondag nog van het mooie weer te gaan genieten. Het wegseizoen nadert het einde, de mtb's en crossers kunnen weer van zolder gehaald worden! De paden zijn allemaal goed te berrijden, dat heb ik inmiddels al meerdere malen gecontroleerd.....

Patrick.

Diekirch Valkenswaard 2008

Met enkele lange duurtrainingen in de benen en de wijze woorden van twee vergaderingen in het hoofd zijn we er vrijdag 13.00 klaar voor om te vertrekken naar Diekirch. Dat wil zeggen: bijna. Ondanks de extra mail waarin onze grote roerganger Sjef iedereen nog eens heeft opgeroepen om vooral niet van huis te vertrekken zonder nummerkaart en stempelkaart, is er toch één die zonder deze papieren van huis is gegaan. Het levert de eerste ongewilde "déviation" van dit weekend. Het dient wel vermeld dat deze omleiding via Cromvoirt nog met een glimlach wordt gereden. Dat zal later wel anders worden!

De reis duurt wat langer dan gepland: onderhoud en aanleg van de Nederlandse wegen zorgt voor behoorlijk wat files. De auto met Henry c.s. zal daar vanwege het late vertrek om 15.00 uur nog veel meer hinder van ondervinden. Even probeert Rini nog om mij vóór het vertrek al kwijt te raken door het achterraam van de auto open te zetten, en wel zó dat het met geen mogelijkheid meer dicht gaat, maar gelukkig heb ik beide handen aan het stuur en waai niet naar buiten.

De door Henk met zorg uitgekozen slaapplaats in Gilsdorf voldoet aan (bijna) alle wensen. Bij het bekijken van het tweepersoonsbed waarin hij terecht kan (geschatte breedte: 120 cm) besluit Jos nog eens op inspectie te gaan en vindt zowaar een stoel die tot matras omgebouwd kan worden. Resultaat is dat beide Marken in het smalle tweepersoonsbed bed belanden en te oordelen naar het geronk heeft er tenminste één van de twee nog geslapen ook. Ik kan verder kort zijn over de nacht, dat is de nacht zelf ook.

Hoewel Otto zijn wekkertje met de grootste zorgvuldigheid op 5.00 uur heeft ingesteld is het niet vóór 5.20 uur waarop we wakker worden. Snel de (brood)nodige koolhydraten en koffie naar binnen (en een sigaret voor Sjef), spullen in de tassen op de motoren en óp naar het vertrek. Een startpositie ergens achteraan en een prehistorisch gebruik om iedereen bij het passeren van de startstreep een stempel op zijn kaart te zetten (twéé stempelaars voor 1300 mensen!!) zorgen ervoor dat we pas tegen half 8 op de fiets zitten. Natuurlijk is niet iedereen tegelijk weg, maar er wordt toch zeker wel even gewacht? Dat wil zeggen groepjes waarvan de verwachting is dat die ongeveer hetzelfde tempo zullen kunnen aanhouden zullen toch wel …… Ik ben ervoor gewaarschuwd toen ik bij 't Goei Smoesje kwam, maar moet wel even slikken als de mannen met wie ik samen zou fietsen in geen velden of wegen meer te bekennen zijn. Rijden dan maar en kijken of ik ze nog ergens zal zien. Gelukkig kom ik al snel Mark Kappen en Henk tegen en rijd met ze samen verder. Lekker tempo, maar gezien zijn slechte voorbereiding is het niet vreemd dat Mark het al snel laat gaan en later ben ik ook Henk kwijt, maar kan wel bij een aardig groepje aansluiten. Elke keer als er in de verte fietsers te zien zijn met shirts die op die van ons leken doe ik er een schepje bovenop om even later tot de ontdekking te komen dat het anderen zijn. Tot kilometer 60, vlak voor een steil klimmetje, daar zijn ze het toch echt: Marc M, Henry en Sjef. Ze hebben op me gewacht, aldus Marc, maar als ze van de motards te horen krijgen dat ik ver achter ze zit besluiten ze door te rijden. In St. Vith kunnen we dankzij Frans & Marietje, Giel, Arjan en Sander snel wat eten en drinken, armstukken inleveren en weer op weg. Bij het verlaten van de rustplaats zienn we nog net Henk aankomen.

Het stuk naar de tweede pauzeplaats in Jalhay is bijna net zo mooi als het eerste en ik beleef het als één grote inhaalslag. Even moet Sjef het laten lopen, maar komt al snel in een ander groepje weer terug, samen met Marc die plotseling last van kramp heeft gekregen, maar gelukkig herstelt. Zo blijven de "Vier Musketiers" samen om op de laatste rustplaats te horen dat ze op de 60e plaats zijn aangeland. Ik heb daar nog geen tijd om de Mars tussen het ijzerwerk in mijn mond uit te peuteren of we zijn al weer op weg. Ondertussen hebben drie buitenstaanders zich bij ons aangesloten en delen mee in het doen van kopwerk. Ikzelf laat een aantal kilometers lopen, maar krijg op een gegeven moment van Henry te horen dat ik maar weer mee moet draaien. In stevig tempo gaat het langs een kanaal, er lijkt geen einde aan te komen. En we zien ook al lange tijd geen pijlen meer om ons de weg te wijzen. We hebben er toch geen gemist? Jawel, we zitten al in Neerpelt en moeten helemaal terug naar Hamont. Ik zal niet noteren waarmee deze tegenslag wordt verwoord, maar kan u verzekeren dat het vocabulaire van de jonge lezertjes er flink op vooruit zou gaan (kwantitatief wel te verstaan). Bijna 10 km tegen de wind in terug naar Hamont om vervolgens in Budel weer op de route te komen. Het moraal is even weggezakt en heeft het tempo geen goed gedaan, maar de applaudisserende mensen langs de weg in Soerendonk doen het tellertje weer oplopen en zo naderen we toch nog vrij snel de finish in Valkenswaard. Genoeg publiek, waaronder enkele eigen missen om ons te begroeten. Bovendien staan daar ook nog John, Joop en Ton en …… Henk Welvaarts! Henk heeft natuurlijk het vermaledijde pijltje langs het kanaal wel zien staan (of hij is in elk geval iemand gevolgd die het heeft zien staan) en is vlak vóór ons in Valkenswaard aangekomen. Zelden heb ik zo'n brede grijnslach gezien! Binnen het uur komen ook alle anderen binnen druppelen: Mark K, Otto, even later Kirsten, dan Jos en René en tenslotte Rini. Iedereen is moe, uiteraard, maar niemand is echt kapot. We luisteren naar elkaars verhalen, maar het mooiste is toch wel dat van Henk: de man die in geslagen positie toch nog de overwinning weet te behalen. Hij heeft nog een wijze raad voor de "vier Musketiers": jullie moeten voortaan meer gaan trainen op het volgen van de pijlen! Dat zal overigens niet meevallen, we zijn over het algemeen niet zo'n volgzame types!

Het is een prachtige dag geweest, schitterend weer, fantastische begeleiding en een mooie prestatie. Waartoe een mens al niet in staat kan zijn na een goede(?) nachtrust!

Jan Coppens

Toertocht 17-08-2008

Door de vele wedstrijden en de vakantie ben ik dit jaar weining van de partij geweest op de zondagen. Ik ben dus ook niet in de gelegenheid geweest telkens verslaglegging te doen. En aangezien de overige reporters het ook lieten afweten is het de afgelopen maanden erg rustig geweest. Gisteren heb ik mij toch maar weer eens gewaagd aan de zondagrit welke deze keer richting Haps ging. Met grote getale waren de teruggekomen vakantiegangers aanwezig. Zodoende werd er besloten dat in 2 groepen gereden werd. Ik had een rustige training op de planning staan en zou me niet laten verleiden tot sleur- en sloopwerk. Toch ben ik m et de A-ploeg vertrokken om wat aan mijn snelheid te doen. Met mij waren Henri, Henny, Norbert, de Johnnies, Sjef en Jos welke de gehele rit zo'n 25 meter achter ons heeft gehangen. Ik geef het hem te doen..... In het begin werd er behoorlijk getwijfeld, wie gaat er op kop, wie gaat er mee. Uiteindelijk reed de B achterop om na een korte organisatie meteen weer los te laten. We schoten 2 aan 2 lekker in gang. Het tempo werd met een toch wel lastig windje behoorlijk hoog gehouden. Achter de hardwerkende op de kop werd er vrolijk gekeuveld over koetjes, kalfjes en nog veel meer klets. Zo'n beetje halverwege kwamen de vervelende lange stukken met de wind op kop. Hier waren er wat meningsverschillen over welk tempo gereden moest worden en verbrokkelde de daarvoor zo voorbeeldig samenwerkende groep. Gelukkig werd de pauze snel bereikt en smolt het geheel samen om daarna toch weer gezamelijk onder een langzaam oplopend tempo weer richting Middelrode te gaan. Bijna werd nog een pony met kar aangereden. Maar door het tijdig in zijn achteruit zetten van de pony kon deze de weg weer vrijmaken voor ons. De lucht betrok, evenals de gezichten van enkele. Gelukkig bleef het op een enkel spatje na droog en werden we vandaag gevrijwaard van gelosten. Zo kwamen we gezamelijk weer terug. Komende week gaat het richting Berg en Dal. Ook dan zal ik weer van de partij zijn en mogelijk verslag doen van de gebeurtenissen die ochtend. Ik hoop dan tevens nog wat plekken op te kunnen schuiven in de kilometervreter, want hier sta ik toch wel bedroevend laag.....

Patrick.

Toertocht 08-06-2008

Zaterdag samen met Joop, Hennie, Sjef,John v.d. B., John v. V. en Henk welvaarts een groot rondje Waspik gereden waarbij de snelheden maar daarbij ook de gemoederen weer hoog opliepen. Een hoop harde kilometers in de benen met daarna een heftig feest en maar een paar uur slaap waren weer de perfecte voorbereiding op de zondag-rit. De gemoederen waren aardig verhit met betrekking op het stukje van Cor van Meyel in het fietsblad en ik besloot toch maar met het geschoren groepje mee te fietsen genaamd de A-Ploeg om zodoende al die "behaarde apen" te ontlopen. Er waren wel een paar van die exemplaren meegeslopen maar gelukkig keek ik toch vooral naar mooie strakke, gladde, glimmende en droge kuiten. Samen met Henk, John v.V, John v.d. B, John den O, Sjef, Hennie, Henry B, Henry H reden we achter Ton van Hoof aan die zoals een echte van Hoof betaamd wat eerder was vertrokken. Tot Waalwijk redelijk rustig gereden om na de pauze zoals gewoonlijk het gas er op te gooien. Het was goed benauwd weer dus de resten bier stroomde met straaltjes over mijn kop en langzaam liepen de benen aardig leeg. In de polder naar Bokhoven mijn laatste kopwerk gedaan en vervolgens volgen volgen en volgen. In een lint naar Middelrode gereden om met ruim 35 gemiddeld bij de kerk aan te komen. De kilometervreters onder ons gingen nog even een rondje Empel doen maar dat sloeg deze heer vandaag maar eens over. Het was weer eens een enerverend weekend en ik zie jullie graag weer op de woensdag.

Groeten Marc....

Toertocht 01-06-2008

Beste lezers van de verslagen van de tochten op zondag, ik moet u waarschuwen als u van plan bent dit stukje te gaan lezen: het gaan niet over fietsen, noch over de de fijne interactie tussen fietsers en het is al evenmin een verslag van de diepgaande gesprekken die tijdens een tocht gevoerd worden. Het zal gaan over iemand die de weg helemaal kwijt is! Het wordt geen vrolijk stukje, u bent gewaarschuwd!
Twee jaar ben ik nu lid van 't Goei Smoesje en het moest er vandaag eindelijk eens van komen: de ploeg volgen vanuit een auto gevuld met wielen en materialen om eerste hulp te kunnen bieden bij valpartijen. Op de jaarkalender staat het zwart op wit: Maas - Waal met een lengte van 100 km en mijn naam in de kolom "volgauto". In eerste instantie denk ik nog "dat wordt een makkie, wat kan er fout gaan langs de Maas en de Waal." Vanaf Alem weet ik beter: het fietspad en de weg waar je met de auto moet rijden worden gescheiden, met alle gevolgen van dien. Toon geeft nog instructies: doorrijden tot afslag Appeltern en dan weer volgen. Ik wacht nog even voorbij Rossum om de ploeg te volgen als die over het hoger gelegen fietspad langs de Waal fietst. Er rijdt nog iemand lek ook en ik kan een wiel geven. Ik ben blij dat ik niet meteen ben doorgereden naar de afslag Appeltern; ben nog van enig nut geweest. De afslag Appeltern laat lang op zich wachten. Is het zó ver? Heb ik zitten dommelen in de auto en niet goed op de borden gekeken en de afslag gemist. Langzaam maakt de slechte raadgever "twijfel" zich van mij meester. Ik ga ze toch zeker niet missen? Hoe moet het als er nu iemand lek rijdt of erger? Ik raas rond over de wegen tussen Maas en Waal, kan het geluid van de radio niet meer verdragen, krijg het goed warm en kom na enige tijd ineens in Appeltern. Ik besluit te wachten tot de blauw-witte brigade over de dijk door dit plaatsje komt. Ze komen, gelukkig! Ik kan weer in de achtervolging. De radio mag weer aan en er komt iets van een glimlach op mijn gezicht. Dan is daar plotseling de brug over de Maas. Dat wil zeggen alleen voor fietsers! Maar ik heb geen fiets en mijn auto is ook geen amfibie. Aarzeling en (weer) twijfel. Toch maar over het fietspad. Enkele zondagsfietsers houden me heel erg op. Zo erg dat ik onder aan de brug geen ploeg in de vertrouwde blauw-witte kleuren zie fietsen. Wat is het? Links? Rechts? Ik besluit rechts, het is immers de Maas-Waal-route en rechtsaf gaat naar de dijk bij Ravenstein. Plankgas richting Maasdijk, maar geen Smoesje. Toch links dus. Vanaf nu volgt een speurtocht over bekende en minder bekende wegen. Zigzaggend door Herpen, Nistelrode en Loosbroek op weg naar Middelrode. "Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam" schreef Bob den Uyl jaren geleden al. Ik snap nu pas echt wat hij daarmee bedoelde. Ik vloek, op mezelf, op mijn auto, op de wegen, op alles. Scheur van de ene plaats naar de andere met snelheden die ik nog nooit op borden heb zien staan. Er zal toch niets gebeurd zijn waarvoor mijn hulp nodig is? Verder! De radio staat allang niet meer aan en de airco draait op volle toeren en ik ben er over! Rijp voor een opname met dwangverpleging!
Uiteindelijk is daar Middelrode, maar geen bekende gezichten. Misschien maar goed ook, het is zo al erg genoeg. Het is als met de kinder-mop over de mensen die naar Rotterdam zouden gaan: die gingen niet! Vanaf nu bestaat daarop de variant: ken je die mop van de volgauto? Die volgde niet!

Heb de komende weken echter enige compassie met de bestuurder van de "volgauto" van vandaag. Begin een praatje over het weer of andere trivialiteiten, maar vermijdt het woordje "volgauto". Bovendien is het raadzaam om in zijn nabijheid de woorden "fietspad" en "auto" in dezelfde zin slechts op fluistertoon uit te spreken. Hij is mentaal zó aangedaan dat het ook zijn fysieke toestand ernstig heeft verzwakt. Enig kopwerk valt voorlopig niet te verwachten. Slechts opbeurende woorden en schouderklopjes kunnen hem van de anti-depressiva en sterke drank afhouden. Doe je best!

Jan Coppens

Tilff-Bastogne-Tilff, 11-05-2008

Met zijn zessen (Sjef, Jos B, John V, Marc K, Marc M en Kirsten) vertrokken we om 4.30 uur bij de Milrooijse Kerk. Deze keer hoefde niemand te keren omdat alle juiste schoenen in de tas zaten. Om 6.15 uur kwamen we in Tilff aan waar het bijzonder rustig leek. Zoals gewoonlijk moest er weer flink gekleid worden om overtollige kilo's kwijt te raken. Na omgekleed te hebben vertrokken we richting start waar we gingen inschrijven. Na een sanitaire stop van Kirsten vertrokken de nummers 4887, 4888, 4889, 6372, 6373 en 6374 om ca. 7.00 uur. We hadden afgesproken dat we de hele tocht van 237 km gezamenlijk zouden rijden.

In een rustig tempo vertrokken we richting Bastogne. Het was behoorlijk fris 's morgen maar na de eerste klim begonnen we het al wat warmer te krijgen. Bovenaan gekomen raakt John al in paniek omdat zijn versnellingsapparaat niet goed was afgesteld door de hoofd mecanicien van het ZZpr profteam. Ja, als de 25 er niet opgaat, raken mensen in paniek!! Door wat draaiwerk aan zijn achter derailleur konden we verder. Vlak hierna kwam al een behoorlijke klim waar alle tandjes al gebruikt moesten worden. Na wat glooiende wegen kwamen we met zo'n 90 km op de teller in Bastogne aan. Hier werden de bidons gevuld, koeken en bananen gegeten en weer verder. Het weer was inmiddels prachtig en de armen en benen kwamen goed op kleur.

Hier begon het tussen gedeelte van de tocht waar het veelal glooiend is tot de 1e klim voor de Wanne, dus de komende 60 km is lekker rijden en rustig blijven. Op een gegeven moment reden we een dorpje genaamd Boeur in, nabij Houfalize. Er staan maar 20 huizen in het dorpje. Nog nooit van gehoord, maar deze plaats is voor sommige Nederlanders toch een paradijs op aarde, om er te gaan wonen.
In de afdaling hier naar toe haalden we wat langzamere in en voor de bocht besloten we om nog een grote groep in te halen, met uiteraard ik voorop. Eenmaal de bocht door hoorde ik iemand tegen het asfalt gaan, doordat er een auto de hoek om kwam. Eenmaal de kans oom om te kijken zag ik dat het eer een van ons was. Nummer 6374, Marc Kappen was de ongelukkige en zag er niet goed uit. De schaafwonden vielen wel mee, maar volgens Marc zelf was het mis (waarschijnlijk sleutelbeenbreuk). Bij een huis terplaatse zaten wat mensen buiten en we besloten er naar toe te gaan om daar te kunnen bellen. Marc had zelf zijn gsm bij, maar Franse taal op school hebben ze bij het Smoesje nooit gehad. Gelukkig was dit het huis van de Nederlandse emigranten die ons gelukkig goed konden helpen en deze man had wel Frans op school gehad. 112 werd gebeld voor een ziekenwagen te sturen en de organisatie werd gebeld om de fiets van Marc in Tilff te krijgen. Nadat alles geregeld was werd er besloten om Marc daar achter te laten en door te fietsen. Dit gebeurde wel met een rotgevoel, maar wachten was ook geen optie. Tegen Marc gezegd dat we hem wel een keertje op zouden halen.

Met z'n vijven reden we richting Tillf, met allen bekende en zware beklimmingen erin, met als toetje de La Redoute. In Sprimont werd uiteindelijk de strijd beslist, John en ikzelf reden alsof er hele grote prijzen te winnen waren omhoog en richting de laatste afdaling. Een iemand probeerde ons de les te lezen en van ons weg te rijden. Mooi niet. In de afdaling waren we nog maar 2 bochten verder of we zagen hem al niet meer. Afdalen is ook een vak en sommige van ons beheersen dat beter dan de Franse taal. Om ca. 17.00 uur kwamen we na 237 km en ruim 27 gemiddeld op de teller in Tilff, waar we eerst bij de organisatie te weten moesten komen of de fiets van Marc al opgehaald was. Niet dus de organisatie kon het huis niet vinden. Naar de auto gereden om daar Marc te gaan bellen waar hij ergens zat. Hij was door iemand van het ziekenhuis naar Boeur gebracht om daar te wachten. Wij fietsen laden, omkleden en weer op naar Boeur, waar we om 7 uur Marc met gebroken sleutelbeen, gekneusde ribben, in zijn ziekenhuis pyjama, halfdronken aantroffen, met een volle maag. Die mensen hadden hem vol met sterke drank en eten geduwd, in plaats van pijnstillers. De fiets in de auto van John geladen, de mensen in Bouer bedankt voor hun behulpzaamheid en gastvrijheid en op naar een frieterie. Om 20.00 uur vertrokken we eindelijk richting huis waar de laatste om 23.00 uur thuis thuiskwam.

Groeten Sjef.

Toertocht 04-05-2008

Bij afwezigheid van onze razende reporter, alsnog een verslag van mijn zijde. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Onder een stralend voorjaarszonnetje was het behoorlijk druk te noemen bij de kerk in Mirroi. Er werd dan ook besloten om in A- en B-formatie rondje Ravenstein te rijden. Met Joop, Sjef, John v V., Jos Br., Henny, Henry, Jeroen, Gerard, Paul en Patrick werd de A-ploeg gevormd welke netjes 2 aan 2 een treintje vormde. Onder een goed te volgen tempo werd regelmatig van kopbeurt wisselend richting Zeeland gefietst. De wind, die toch behoorlijk was, stond veelal van voren. John had het echter weer zo uitgekiend met de kopbeurten dat hij net voor Zeeland op kop kon. Door de bossen (geen wind) en dwars door Zeeland (geen wind), was zijn deel waarin "gewerkt" diende te worden dit keer matig. Misschien een rustdag, wie zal het zeggen. Het liep verders allemaal soepeltjes en zonder materiële en lichamelijke schade werd de dijk langs de Maas op gedraaid. Dit is meestal het teken om het tempo wat omhoog te gooien en het 2 aan 2 schiet er dan ook bijna altijd bij in. Dit gebeurde vandaag niet, en er werd netjes, wel met een verhoogd tempo, keurig 2 aan 2 gereden. Voor de een kostte (of kotste) dat wat meer moeite dan de ander, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed. Het laatste stuk door de polder met de wind weer op de kop werd keurig gereden zodat gezamenlijk weer Middelrode werd bereikt. Een mooie tocht onder zomerse omstandigheden!

Patrick.

Klimmen-Banneux-Klimmen, 27-04-2008

Klimmen-Banneux -Klimmen. 130 km door het Limburgs - Belgische heuvellandschap. Nog maar net op weg met de auto zien we Sjef alweer huiswaarts keren. Wat zou er toch aan de hand zijn, vroegen we ons af. Bleek dat Kirsten en Corny het uiteindelijk toch niet zo'n goed idee vonden zonder schoenen af te reizen. Met 25 tenoren werd de strijd aangegaan onder een stralend zonnetje. Eindelijk korte broeken weer, heerlijk. Na de gebruikelijke "lozingen" werd naar de start begeven. Hier werden al de nodige smoesjes verzonnen voor als het straks niet zo goed zou gaan. Gezamenlijk vertrokken om zoals altijd het eerste stuk "rustig" aan te doen. Op de eerste klim lag het al uit elkaar en werden meteen 2 groepen gevormd. Ik zal dit verslag moeten beperken tot de eerste groep. Hierin al berggeiten en hardrijders, alleen Jos Cooijmans werd gemist. Hij had de slag gemist en ik ben dan ook erg benieuwd naar zijn verklaring!? We hadden er de gang flink inzitten en menig toerder cq. zwabberaar probeerde dan ook zwart te rijden in onze trein. Gelukkig was dat telkens maar voor even! Bij Banneux aangekomen werden de bidons gevuld en maakten we ons op voor de terugreis met wind mee. Al vrij snel kregen we de lastigste pukkel in de tocht voor onze kiezen, de Cornesse (max. 18%). Deze werd door iedereen goed verteerd, Jan had zelfs niet in de gaten dat hij erop zat, wat aangaf hoe sterk onze Jan bergop rijdt! Alleen naar beneden en op het vlakke gaat het hem wat lastiger af. Sjef had daar wel een advies voor: "Veul, heul veul friet eten, dan worduh wat zwaarder…." Hoe dichter we bij Klimmen kwamen hoe hoger het tempo werd. De normaal gillende tuinman werd het allemaal even te veel en besloot zijn band leeg te laten lopen. Hij was overigens het eerste deel van de tocht al opvallend rustig. De gezichten werden wat grimmiger en de beklimmingen werden stilaan een beetje vervloekt. Op de laatste vlakke stukken gaf Henry er nog eens een flinke snok aan, en hoorde ik hem zeggen: "Dan maar helemaal naar de klote". Dat laatste was bij de meeste wel het geval, of in ieder geval een heel eind! Alleen John van V. leek nog uren door te kunnen, sinds hij traint en leeft als een prof, lijkt het hem allemaal wel erg makkelijk te vergaan. Terug bij de auto gekomen kwamen de wilde verhalen en druppelde iedereen langzaam aan binnen. Good old Peer kwam op zijn nieuwe fiets ook vrij snel binnen. Op de vraag of zijn fiets lekker reed, bromde hij: "Kloteding, ik ben nog nooit zo kapot geweest". Voor de schijters volgde nog een aangename verrassing, deze werden door de boer vriendelijk maar doch dringend verzocht hun eerder genoemde "lozingen" te verplaatsen. Dit werd keurig gedaan voordat aan de terugreis werd begonnen. Deze viel wat tegen door een lange file op de A2. Al met al een geslaagde dag, waar ZZPR zich weer van de goede kant heeft laten zien!

Patrick.

Toertocht 13-04-2008

Zaterdag in mijn eentje een dijkentocht gereden naar Tiel en Megen met aardig wat wind op de kop dus de beentjes waren weer lekker warm gedraaid. Joop en Ton hadden Veenendaal - Veenendaal gereden en waren helemaal goed warm gedraaid. Het zag er redelijk uit deze morgen dus maar niet te veel kleren aangetrokken voor het rondje Berg en Dal. Met een hele delegatie uit Rosmalen vertrokken en aangekomen bij de kerk waren we daar met 34 man en 1 vrouw voor het vertrek. We vertrokken met een lekker windje in de rug zodat iedereen met gemak kon buurten en ouwehoeren. Onderweg sloten Daphne en Johan nog aan en dat was kennelijk voor Joop het teken om te demarreren en die zagen we dus pas weer terug bij de pauze na Berg en Dal. De rest van de tocht was een beetje het verhaal van de tien kleine negertjes. Om de zoveel kilometer verliet iemand het strijdgewoel. Otto had mij morgens voorgehouden dat ik zijn wiel moest pakken want hij zou de stenen uit het wegdek rijden maar aangekomen in Berg en Dal raakte hij zoals gewoonlijk waarschijnlijk door oververmoeidheid de weg weer eens kwijt dus ik was blij dat ik dat wiel niet heb gevolgd. Het wiel van de Jhonnies, de Hennies, de aangesloten ZZP'ers en nog een paar andere hardrijders liet ik op de oudeholle weg maar gaan want die waren ook niet te volgen. Samen met Norbert onze weg vervolgd en uiteindelijk halen twee van die diesels die hardlopers toch wel weer bij. Her en der reden leden van het goei smoesje rond en er waren er weer verschillende die de weg kwijt raakten maar uiteindelijk kon iedereen toch de weg naar de pauze plaats vinden waar we ons konden aansluiten bij de grijze brigade die hun koffie al bijna op hadden. Het was een aardige chaos in het café maar uiteindelijk konden we gevuld en wel onze weg terug beginnen. Het was een aardige wind op kop en jammer genoeg begon het ook nog eens stevig te spatten. Het was achterin de groep soms aardig aanpoten en er moest dan ook menig keer een gaatje dicht gereden worden. Bij Oss aangekomen ging een hele groep Rosmalenaren recht door naar huis en bij Vinkel ging de rest naar huis zodat het kon gebeuren dat Jos C. en ondergetekende als enigste Rosmalenaren op weg gingen naar Middelrode. Het is dat Kirsten er nog bij zat maar anders was onze gemiddelde leeftijd met Wil, Peer, Hans en Marien ruim boven de 50 uitgekomen. Al die taaie rakkers persten er nog een pittige laatste 5 kilometer uit en toen was het ook uitbollen naar huis. Samen met John v.d. B, en Jos de laatste kilometers naar huis gefietst om uiteindelijk na 155 KM en goed nat de warme douche op te zoeken. Het was weer een pittig tochtje dus dat word weer rustig rijden woensdag.

Veel groeten aan iedereen en tot ziens maar weer, Marc...

P.S. Voor wie het nog niet weet !!! Zaterdag gaan we voor de liefhebbers van pittige bergjes in de Ardennen wat rond fietsen. Het is om ZEVEN UUR verzamelen bij de Kerk en dan rijden we gezamenlijk naar Klimmen. Heb je zin laat dat dan even weten aan Sjef dan regelen we het vervoer.

Toertocht 06-04-2008

Regen, wind, hagel, sneeuw en alles wat een wielrenner niet fijn vindt was voorspeld voor zondag. Echter bij het ontwaken bleek dat het zonnetje er al aan het doorkomen was. Koud was het wel, maar de verwachtte neerslag bleef gelukkig uit. Toch een behoorlijke club aanwezig waardoor besloten werd in een A- en B-ploeg te rijden. Het verslag beperkt zich tot de A-ploeg waar Joop, Sjef, John vd B., John v V., Henny, Henry, Jos, Marc en Patrick present waren. Met de wind op kop werd richting Waalwijk gereden. Er werd netjes doorgedraaid en de snelheid was voor iedereen goed te volgen. Genoeg tijd en adem om lekker bij te kletsen. Normaal gesproken draaien we bij Waalwijk van de wind af, maar dat ging vandaag niet op. Het leek of de wind meedraaide en de enthousiastelingen die op kop waren gaan rijden (omdat ze dachten de wind mee te hebben) werden al snel met hun neus op de feiten gedrukt. De wind wakkerde wat aan en stond nog steeds schuin van voren. Vlak voor de alom bekende sluis met lastige bochten werd het al wat onrustig en John vd B. dook als eerste de bocht in met Patrick in zijn wiel. Hier worden altijd verschillen gemaakt en zo ook nu. Het tempo ging meteen omhoog en dat bleef de rest van de tocht zo. De dubbele waaier was verleden tijd en strak in lijn werd de tocht voortgezet. Achterin werd het wat lastig omdat op het kantje gereden moest worden wat niet iedereen wil, durft of kan. Op de dijk naar Gewande werd nog eens flink aangezet door de Johnnies. John v V. kreeg echter meteen de rekening gepresenteerd voor zijn kopwerk waardoor even de benen stil gehouden moesten worden. Vlak voor het bereiken van Middelrode was er nog even oponthoud doordat een paard met zijn ruiter tikkertje aan het spelen was. De ruiter was de tikker en deed met een rood aangelopen hoofd verwoedde pogingen om het paard te tikken. Met de hulp van Hennie lukte het uiteindelijk om het paard te vangen. Het laatste stukje werd aangevangen en heelhuids werd Middelrode weer bereikt!

Patrick.

Training op Mallorca 31-03-2008

Er zijn er ook bij die het slechte weer in Nederland onvlucht zijn. Zij maken zo te zien hun trainingskilometers onder een stralend zonnetje!

Ton & Marien.

Toertocht 30-03-2008

Zaterdag met Ton, Joop, John van V. en Sjef een rondje Son en Breugel gefietst waarbij flink tegen de wind in geharkt moest worden. Het bier van de avond ervoor was er iedergeval weer uitgezweet, het was mooi weer dus weer een goede opwarmer voor de zondag. Vandaag was er bij de Kerk ondanks de iets kortere nacht een geweldige opkomst. Men besloot dan ook in een A- en een B ploeg te gaan rijden. Mijn verslag beperkt zich dus tot de 14 hardrijders aangevuld met Daphne en Johan die ook eens een keer mee wilden toeren. De volgende renners vlogen als eerste weg: John vd. B., John v.V., John den O., Hennie, Henry, Jos B., Sjef, Ton, Joop, Edwin, Jeroen, Norbert, Gerard en ikzelf aangevuld met Daphne en Johan. Joop en Gerard waren zoals gewoonlijk als eerste weg en ikzelf moest nog aanzetten om in hun wiel te komen. Even later kwam de rest en Sjef en Hennie namen het voortouw richting Handel. Het waaide flink op kop en dat was waarschijnlijk ook de reden dat het tempo op zo'n 32Km/uur lag en dat de meute daardoor aardig wat lucht over had voor ouderwets geleuter. Op kop gekomen werd iedereen toch aardig stil want dat koste toch de nodige inspanning. Ik heb vandaag het wonder meegemaakt dat John meer dan twee kilometer tegen de wind in heeft gefietst. Na Handel ging het gas er op en werd het af en toe een heuse koers waarbij men soms op het kantje werd gezet en waar de snelheid rond de 40Km/uur kwam te liggen. In Uden ging het tempo zoals gewoonlijk weer boven de 50km/uur en weldra hoorden we een fluitje van onze wegkapitein, al dachten we eerst dat het zijn longen waren die zo piepten. Onderweg Ton ergens kwijt geraakt en misschien heeft de B-ploeg hem nog kunnen reanimeren anders moeten we wellicht nog even terug om de berm af te zoeken. De laatste 10 km kop over kop gereden waarbij er verschillende renners steeds scheler uit de ogen keken en waarbij menig gaatje dicht gereden moest worden. Uiteindelijk zonder kleerscheuren met een gemiddelde van bijna 35Km/uur Middelrode bereikt. Het was weer ouderwets raggen vandaag en mooi net voor de regen weer thuis. Ik zie jullie woensdag wel weer met of zonder zware beentjes.

Groeten Marc....

Openingsrit 16-03-2008

Na een prima zaterdag qua weer mocht het evenals vorig jaar niet zo zijn op zondag. Gelukkig viel de temperatuur mee en waren er toch nog 18 man en 1 vrouw present op de regenachtige zondagochtend. Na een kort woordje van de nieuwe voorzitter werd gang gezet richting Oisterwijk. Ondanks het slechte weer was de stemming toch positief! Al snel werd besloten om te gaan "draaien" zoals in de voorjaarsvergadering werd geopperd. Erg leuk, maar of het er nu veiliger van wordt, dat betwijfel ik. Er zat totaal geen lijn in, de een wilde niet terugzakken, terwijl de ander vanuit het tweede wiel zich al terug liet zakken (zal geen namen noemen…). Nog even voor de trein wachten voordat Oisterwijk gepasseerd kon worden. Hier werd de gebruikelijke route aangepast om het stuk bos waar geen auto's mogen komen te mijden. Na een keer verkeerd te zijn gereden kwamen we uiteindelijk toch goed uit. Op de terugweg stond het beetje wind dat er was in de rug zodat het tempo wat omhoog ging. Uiteindelijk bereikten we zonder stukken Middelrode weer. Dit gelukkig voor Hans, die dus lekker de gehele rit in de auto heeft kunnen blijven zitten.

Patrick.