Verslagen winter 2009-2010
Toertocht 07-03-2010 “De 8 van Mill”
Het laatste weekend van het cross-seizoen was alweer aangebroken en dat wil zeggen dat de 100 of 120 km van Mill op het programma stonden
We startte iets voor 9 en tot aan de 1e pauze werd er rustig en gediciplineerd gereden en dat is iets wat in de boeken kan want dit gedeelte tot aan de pauze was toch ± 30 km. Hierna kwam al snel de splitsing voor de 100 en minder en de 120 km maar Jan “die mee in de kopgroep zat en in de 7e hemel was met dit gegeven” had dit niet gezien dus moesten we hem er even op attenderen dat ie toch echt moest omdraaien.
Even later schoof Henri H. in een bocht waar ijs lag onderuit en lag als een stervende voetballer op de grond met een kapotte knie, een 10 bij 10 schaafplek op zijn heup en een kapotten broek, nu zijn we echte wielrenners dus het deed toch echt wel zeer. Volgens de cruiffiaanse gedachte zat ook hier weer een voordeel aan en hoefde Henri zijn sparbroek niet meer uit te wassen nu hij met een nieuwe winkel begint. Op weg naar de 3e pauze (km 70) ging de snelheid toch wel gestaag omhoog en waren we stilaan Mark M. aan het kwijt raken. Wat we niet wisten was dat ie de grond gekust had en vanaf km 60 aan het elastiek zou hangen.
Het laatste gedeelte zou dicht bij overleven gaan komen want Henri H. was een bommetje aan het gooien, mijn lichamelijke gemoedstoestand was van dien aard dat het bommetje niet meer terug gegooid kon worden maar opgevangen werd en in mijn handen of beter gezegd in mijn benen ontplofte. Sjef kon nog net zijn wagentje aanhaken en Mark K. poefte op zijn kenmerkende manier het gat dicht zodat ie de volgende kilometers zwarte sneeuw zag. Mijn sneeuw was toen al licht grijs en miste ik de trekhaak bij Mark om mijn karretje aan te haken, meteen schoten er wat loze kreten door mijn hoofd die ik de dag ervoor tegen een select gezelschap had geopperd. Hoogmoed komt voor de val zeggen ze en ik denk dus dat ik de komende week door het slijk moet (ik ook altijd met mijn grote mond dacht ik weer wat later). Het gat werd nooit groter dan 150 à 200 meter, maar ja je moet ze wel eerst dicht fietsen. Toch kreeg ik met nog ± 3 km te gaan (langs het water met al die bunkers) weer moraal want mijn vrienden werden groter wat mijn geestelijk vermogen relateerde aan het gat wat dus kleiner aan het worden was. Dus maar weer in triathlon- houding op de fiets, maar bij mijn volgende oogopslag begon ik weer te twijfelen, want was het nu een fatamorgana of fietste Henri, Sjef en Mark echt aan de andere kant van het water waar ik netjes op het asfalt fietste.
Het bleek geen fatamorgana te zijn en ik kon nog net via een heel smal sluisbruggetje oversteken, maar voor ik weer op de fiets zat aan de overkant van het water was het gat natuurlijk weer tot eerdere proporties teruggebracht. Met nog 1 km te gaan word het pad weer harder en kon ik toch nog een normaal tempo gaan rijden wat niet tegenspreekt dat er vandaag wat collega’s waren die het iets beter voor elkaar hadden,………gelukkig komt de zomer eraan. Bij de auto aangekomen zien we Jan C. staan met maar 70 km op de teller. Hij was verkeerd gereden en was hopeloos verdwaald dus rij je dan de kortste weg terug naar de inschrijving………tuurlijk Jan. Nu kwam Jan 50 km tekort en laat dat nu net de afstand zijn tussen Mill en Rosmalen, de volgende keer toch eens vragen wat ie gedaan heeft. Bij thuiskomst kon ik me er nog net toe zetten om mijn fiets in de schuur te hangen (met de modder er nog aan) maar ik denk dat ik niet de enigste ben geweest. Na een warme douche ben ik op de bank geploft en netjes gewacht tot de pannenkoeken klaar waren. Het was weer een leuke, prettige, vermoeiende, inspirerende, maar vooral een gezellige crosswinter, op naar de zomer.
Groetjes John
Toertocht, 14-02-2010
Vanochtend lag er weer een vers laagje sneeuw over onze aardkloot. In combinatie met carnaval een recept om niet te gaan fietsen zo bleek uit de geringe opkomst. In totaal 6 man die de kou en sneeuw gingen trotseren. Toch wel fitte gezichten, behoudens die van Henk, welke ook onverstaanbaar een het brabbelen was. Dit werd tijdens de tocht overigens niet veel beter....
Voorzichtig naar de bossen geschoven om daar met gesloten rijen de tocht te gaan volbrengen. Alleen Henk hing aan de rekker en het schuim, slijm begon steeds grotere hoeveelheden aan te nemen. De bossen zagen er weer schitterend uit en gemoedelijk vorderde de tocht. Dit met opvallend weinig schuivers. Totdat we richting dijk reden over de verharde weg. Hier liep een vrouw met kind welke ons nog toeriepen dat wij zo stoer waren om in de sneeuw te gaan fietsen. Voor Kees was dit het sein om te laten zien dat hij een echte bikkel is, hij schoot van de weg. In zijn enthousiasme om zo snel mogelijk terug te sturen klapte hij vol op het asfalt, Jan meenemend in zijn val. Gelukkig was het zonder al te veel erg en konden we onze weg vervolgen onder het bezorgde oog van de vrouw.
Het laatste stuk over de dijk gign het tempo toch wat de hoogte in en ging het fout voor Jos. In zijn poging de schade te beperken schoof hij midden op de dijk op een recht stuk!!?? onderuit. Toen John en ik omkeken zagen we zijn fiets liggen en nog net 2 beentje verdwijnen achter de dijk. Jos maakte een prachtige buikschuiver van de dijk af. Het duurde even voordat hij weer bij zijn positieven was, maar gelukkig zagen we na een tijdje zijn helm weer boven de dijk uitkomen!
Na de koffie bij Frans op ons gemak naar huis getoerd. Hier zag ik nog de grootste klapper van de dag. Een oude man die zijn hondje aan het uitlaten was, vergat even hoe glad het was. Hij ging midden op de weg onderuit. Even schrok ik, maar al snel krabbelde hij overeind om zijn weg te vervolgen! Al met al weer een prachtige tocht gereden!
Patrick.
Toertocht, 24-01-2010
“Je leert je vrienden kennen als de nood het hoogst is” en “Wie schrijft die blijft.” Op het oog hebben deze gezegdes niets met elkaar te maken en nóg minder met fietsen. Niets is minder waar! Ik zal het proberen uit te leggen.
Eerst iets over de tocht. De gebruikelijke tocht, die we al jaren vanuit Frans rijden. Ook gebuikelijk: Joop als eerste weg, gevolgd door een man of vier en dan een tijdje niets. Als eerste na dat ‘niets’ rijdt Kees, met mij en Harm in zijn wiel. Kees is niet wekelijks aan de start en kent het parcours niet helemaal. Op een gegeven moment zie ik hem twijfelen en roep welke kant ie op moet gaan. Hij luistert, maar even later zie ik geen twijfel als ie ‘volle bak’ de verkeerde kant heen gaat. Harm en ik weten beter, maar rijden toch gewoon achter Kees aan. Het leidt er toe dat we na enkele bochten onze kopgroep vanuit een niet eerder gezien perspectief kunnen bekijken: doorgaans zien we slechts de achterkant van deze heren, maar nu kunnen we ze eens recht in de ogen kijken op een afstand die alleen maar kleiner wordt. Ai, omdraaien en de zaak maar weer vanuit de gebruikelijke positie bekijken.
Net voor de eerste pauze rijdt John lek, maar weet het tot dat eerste rustmoment op de fiets te redden. Hennie schroomt niet om zich te ontfermen over het malheur. Even lijkt het ventiel niet te passen in de velg, maar gelukkig weet Sjef daar wel raad mee: met gedoseerde kracht wordt het ventiel op zijn plaats gedrukt! Ondertussen heeft ook Mark K zich bij ons aangesloten en gaat het vol goede moed en koude handen (Hennie) weer verder.
Na het verschrikkelijke slingerpad (Whooperspad?) zijn we Ben kwijt. Hij heeft eerder met zijn schouder een boom geramd en heeft er de brui aan gegeven, vermoeden we. Ik mag nog getuige zijn van een fraaie schuiver van Joop die resulteert in ongewenst bodemonderzoek, maar het heeft geen gevolgen.
Op het pad langs de Zandvang overkomt me hetzelfde als Joop, met dien verstande dat mijn derailleur dienst weigert als ik verder wil. Mark heeft het allemaal zien gebeuren (ik moet dus vóór hem gereden hebben) wacht en probeert me te helpen de schade te herstellen. Als dat gedeeltelijk gelukt is, is hij ook niet te beroerd om het stuk naar “De Fuik” vol gas te geven en mij uit de wind te houden. Het gaat echter zo hard, Mark wil zo graag naar zijn favoriete stuk van het parcours, dat ik met achterstand de dijk langs de Aa opdraai. Ik zie van een afstand het gevecht over de dijk en de verwoede poging van Mark om de anderen bij te halen.
Bij Frans kan ik eindelijk eens in een stoel met rugleuning zitten. Het is geweldig! Ik zie ook dan pas kans om Mark te bedanken voor zijn hulp. “Ach ja”, zegt mijn weldoener, “ik kan moeilijk over jou heen rijden als dat later in het verslag te lezen is.” Moet ik daar blij mee zijn? Is dat intrinsieke motivatie? Ik weet het niet, maar voorlopig lijkt het me verstandig om zo nu en dan kond te doen van onze wekelijkse spartelpartijen. Wie schrijft die blijft!
Jan Coppens
Toertocht, 10-01-2010
Op de afgesproken vertrektijd sta ik in mijn eentje bij “’t Wapen”! Er ligt een vers laagje sneeuw en ik beluit om een eenzaam spoor te trekken naar Berlicum om te zien welke die-hards zich daar gemeld hebben. Mijn “Rosmalen meldt zich” wordt slechts door twee keer “Mogge” beantwoord. Even later komt er nog een vierde liefhebber, zodat we genoeg mensen hebben om te gaan rikken. We zoeken echter liever de misère in de bossen dan aan de kaartttafel en dus zie ik me even later achter Henri, Henry en Hennie de Heeswijkse bossen in draaien. Inderdaad: Ha, Ha, Ha en ………… Jé. Gelukkig valt Hennie in de eerste de beste bocht (opgewaaide sneeuw) en word ik er niet meteen finaal af gereden. Even later gebeurt dat natuurlijk toch, maar de mannen wachten en kunnen we gevieren onze weg vervolgen door het fantastische landschap. Met een enkele val in de sneeuw zetten we door naar Berlicum. Frans heeft vandaag andere verplichtingen, dus ik kom nog niet te weten hoe het is om te mogen uitrusten op een stoel aan de keukentafel in plaats van op een kruk aan een mini-tafeltje…
Jan Coppens.
Toertocht, 03-01-2010
De barre tocht van het holle voetje.
Het holle voetje zul je denken, maar dat wordt allemaal aan het einde van dit verslag duidelijk.
Na 1 januari was ik wel benieuwd hoeveel echte vrienden ik nu eigenlijk zou hebben, het bleken er 7 te zijn. Nu had ik een paar weken geleden al laten doorschemeren dat er gebak zou zijn maar ook dat was voor sommigen geen aanleiding om af te zakken naar Frans, die overigens niet mee zou gaan omdat het te koud was....!? En hij is meestal degene die het laatst zijn handschoenen aantrekt, snap jij het nou nog? Even terugkomend op mijn 7 vrienden, het is natuurlijk altijd fijn als je op zoveel mensen kunt rekenen als je sportieve, financiële,... of problemen van andere aard hebt.
Maar goed, we zijn begonnen met 8e en eindigden met 6e omdat Chippo nog op moest treden als manager van de zzpr-ploeg en Henri B. nog wat poepluiers moest opruimen omdat de hele familie aan de poeperitis was. Koud was het wel in het eerste stukje bos maar het was nog goed te doen, onze cassettes hadden het moeilijker vanwege de sneeuw die zich ophoopte tussen de tandwielen. Naarmate de tocht duurde moesten we steeds langer wachten op Jos C. want hij was elke keer aan het sukkelen met sneeuw in zijn cassette terwijl het probleem bij het voorblad zat (er zaten nl. geen tandjes meer op). Toen we hem daarop attent maakte vond hij het raar dat dit kettingblad na 7 jaar al was versleten. Heel de tocht hebben we de diepe plassen gemeden, bang als we waren voor vastlopende lagers en mensen die een nat pak gaan halen, wat niet denkbeeldig was met deze talenten. Later bij het Heijmansgat moest ik een inhaal poging op Marc M. bekopen met een uitbrekend achterwiel met daarop volgend een afgelopen tube. Bij Henri B. ging een nieuwe wereld open toen hij stopte om te kijken hoe men een tube er weer op legt en verder fietst. Verderop langs de Aa-dijk moesten de beide H.H.-s elkaar even testen met H.H. in een goed spoor en H.H. in een slecht spoor (prijvraag: wie is wie ?), met een mooie topspeed-actie van H.H. in het slechte spoor.
Bij Frans aan de koffie hebben we maar weer eens duidelijk gemaakt aan Jos C. dat je gewoon hard moet rijden om zo min mogelijk last te hebben van de bevroren sporen waarop Henk W. over zijn holle voeten begon. Hij had een sport-test laten doen bij het SMC incl. een bloedmonster, hartfilm en weet ik niet allemaal. Nu bleek uit het urinemonster dat hij holle voeten had en dat hij bij de fysio in het SMC zooltjes kon laten maken. Henk vertelde in geuren en kleuren hoe dat werkt met een holle voet en een zooltje (wij aten gewoon ons gebak verder op met af en toe een goedkeurend knikje) en natuurlijk heeft hij deze zooltjes ook laten maken want alle profs rijden met harde zooltjes. Om het hele verhaal kort te houden wordt de kracht over heel de schoen verdeeld en krijg je dus geen zere voeten........................... Volgens mij was Henk vandaag zijn zooltjes vergeten..............................
Volgens de geleerden is komende zondag een toertocht in Nuland. Iemand anders zal even de pen moeten overnemen want komende weken zit ik in Roubaix, Hoogerheide en Tabor (echt vervelend werk).
Groetjes John
Nieuwjaarstocht, 01-01-2010
Tsja.......daar zat ik dan bij Frans en Marietje in de garage, helemaal in m'n uppie te wachten tot mijn fietsvrienden kwamen om gezellig de eerste dag van het nieuwe jaar sportief in te luiden.
Maar de enigste die ik tegenkwam in de garage was de eigenaar zelf, dus zijn we met z'n 2-en maar richting de bossen gereden.
Misschien dat John v. V. nog aan zou sluiten maar bij Chippo waren de luiken ook nog dicht en het bleek dat de konijnen in het bos ook nog onder de wol lagen want het was er akelig stil. Bij het uitkomen van de Heeswijkse bossen wilde Frans nog een rondje maken en ben ik maar naar huis gefietst (was in ieder geval de alcohol weer uit mijn goddelijke lichaam).
Bij Chippo waren ondertussen de luiken geopend dus ik de inrit op maar hij had zijn tenen nog niet buiten de deur gehad want de poort was nog op slot zodat ik maar verder naar huis ben gereden voor een lekker bakje koffie
ps. Ik vind dat de kilometervreter ook in de winter moet tellen dan kan ik tenminste ook een keer vertellen dat ik bovenaan heb gestaan
groetjes en tot 3 januari...................hoop ik, Jonh B.
Toertocht, 20-12-2009
Wat een teleurstelling! Op zondagmorgen 8.40 uur, de gebruikelijke vertrektijd bij “Het Wapen van Rosmalen”, staan er slechts drie leden van ’t Smoesje om naar Berlicum af te reizen: Ben, Jos en ik. Opvallend: de drie leden uit de B-ploeg van het “team Mont Ventoux”. Ben (op zijn nieuwe crosser!) houdt het echter voor gezien. Het is te glad en met de smalle bandjes van zijn crosser ziet hij het niet zitten. Vorige week is Miep door “dokter” Jos de kamer uit gestuurd om het vermoeide lijf van Ben rust te gunnen, deze week zal zij een geheel fitte echtgenoot thuis krijgen. Jos en ik staan even bedremmeld te kijken, maar besluiten dan toch om huiswaarts te keren.
Nog vóór ik een eerste slok kan nemen van een vers gezet bakkie koffie gaat de telefoon. Jos! Hij heeft nog eens een stukje rond gereden en wil toch de gok wagen, zij het op zijn ATB. Of ik ook ….?
Vijf minuten later ploeteren we zij aan zij door de sneeuw in de bossen in mijn achtertuin en verder. Het is fantastisch!!! Zwaar, glad, we vallen om beurten en rijden in een driedimensionale kerstkaart van levensgroot formaat. Het is genieten van de eerste orde en trekken op veel plaatsen het eerste spoor door de sneeuw, die op plaatsen wel 30 cm dik is. Zonder het te hebben afgesproken oefenen we op het onderdeel synchroon vallen. Het gaat ons goed af en denken er bij de volgende Olympische Winterspelen zeker mee te kunnen scoren.
Maar waar zijn toch al die andere stoere lieden van onze club? De mannen van staal die dwars door bomen heen rijden, bij vrieskou met blote handen fietsen, die met duizelingwekkende snelheid over single-tracks rossen en de steilste afdalingen niet schuwen. Waar zijn ze? Zijn wij met onze kantoorhandjes echt de enigen? Niemand met meer spek op de botten die de kou wil trotseren? We schudden deemoedig ons ingepakte hoofd als we ons afvragen waar ze zijn, de mannen die bij rustplaatsen met een lachje op de lippen op ons staan te wachten. Zij moeten maar hopen dat de sneeuw nog een tijdje blijft liggen en dat ze een herkansing krijgen op een unieke ervaring. Hopelijk al aanstaande zondag!
Jan Coppens
P.S. In een mail hebben we vorige week de aandoenlijke pogingen mogen zien van één van onze cracks om in het lijf andere spiergroepen dan die voor het fietsen nodig zijn te trainen. We zien hem spartelen over hordes van zo’n 15 cm hoog. Even ter vergelijking: een horde is zo hoog dat je er ook onderdoor zou moeten kunnen. (In zijn geval bijna zonder te bukken.)
Toertocht, 13-12-2009
Het was zover de toertocht van Heeswijk stond op het programma, samen met de tocht van de Whoopers is dit een tocht waar we bij het smoesje altijd het idee hebben dat de grenzen verlegd moeten worden. Al weken ging het erover en je kunt er dan gif op in nemen dat bij het smoesje de daad bij het woord word gevoegd dus het was zaak om vooraan te zitten als het eerste opstakel opdoemt.
In Heeswijk begint de tocht eigenlijk pas na ± 3 km als we boven op het talud van de Zuid-willemsvaart zijn en dan richting Veghel fietsen. Zo ook dit jaar, Sjef ging als eerste naar beneden met mijn persoontje in zijn wiel maar er was een collega die over het pad naar beneden liep en ik dus de beslissing nam om buiten het pad naar beneden te gaan, dit was echter niet de meest voordelige kant en zodoende kwamen Henny, Henri en Paul (ja hij was er weer eens ’n keer bij) mij in deze korte afdaling nog voorbij. Beneden aangekomen had Sjef alvast wat kolen op het vuur gegooid en waren Henny, Henri, Paul en ik op een korte maar heftige achtervolging aangewezen.
Toen we van de kanaaldijk afdraaide zag ik John “chippo”v. V. nog aan het ploeteren was langs het water. Marc M. kwam toen pas van het talud af en zat in de mongolenwaaier (de rest van de tocht heeft ie met een achtervolgingswaas voor zijn ogen gereden). Bij de eerste modderstrook trok Henny stevig door waarop Henri en Sjef een gat lieten vallen, dwars door een paar plassen reed ik naar Henny zodat we een gaatje kregen. Ik probeerde Henny in te halen om zo het gat groter te maken maar hij liet me geparkeerd staan in de modder. Paul reed het gat ook nog dicht zodat we met z’n 3en op de weg en langs het spoor even volle bak doortrokken. Henny was ondertussen al een keer gaan liggen (jij fuckt mij dus ik jou ook, en reed een strak tempo door tot ie weer aansloot……het was 1 : 1).
In de Eerdse bossen en tot aan de pauze was het Henny die het tempo bepaalde en zaten Paul en ik af en toe aan het elastiekje……..oh ja, Henny was weer ’n keer gaan liggen onderaan de vuilnisbelt (nr. 2).
500 mtr voor de pauze even rustig uitfietsen dachten we, maar niet voor Paul en hij dook bij de pauze als eerste de zandheuvel (of kunnen we beter zeggen : col du juste faux-fuyant) op en even later ook als eerste met z’n neus in de zandheuvel. Goed voorbeeld deed volgen en zo kon het zijn dat ook Kirsten onder applaus grondonderzoek ging verrichtten.
Na de pauze werd besloten om het tempo van het langzaamste groepslid (Sjef, John, Chippo, Henny of Henri) aan te houden……..tsja hoe lang zal dat goed gaan dacht ik nog. Paul mistte we, maar later reden we hem voorbij en nog later kwam ie ineens rechts uit de bossen !!!!!.....................en ik weet zeker dat daar geen pijlen hingen. Het 2e stuk bestond weer uit veel rechte paden maar met de bosgrond weer onder de wielen moest ook ik mijn meerdere erkennen in de zwaartekracht.
Henny kon zich niet onderscheiden met deze snelheidsafspraak dus dacht ie: laat ik maar weer eens een keer gaan liggen (nr. 3), we hebben hem meteen tot rust gemaand omdat we anders weer met onze neus op het voorwiel konden gaan liggen. Even later verloor ik mijn bril, dus snel remmen en dat ding oprapen → ik zie de bril → ik zie Sjef aankomen → ik hoor toek toek (de kl*#*!”k rijdt gewoon over mijn bril)→ kﻇ# glas kwijt. Snel alles bij elkaar gezocht en aangesloten bij het groepje van Sjef zijn vriend, met ongeveer dezelfde actie passeerde ik hun en volgens mij konden ze dat wel waarderen. Net voordat we Heeswijk binnenreden kon ik met het zuur tot boven mijn oren weer aansluiten (kwisvraag: wie was nu de langzaamste). Langzaam druppelde iedereen binnen en na een bakkie leut vertrok heel de groep weer richting huis. De berichten uit de achterhoede zijn wat vaag dus daar kan beter iemand anders verslag van doen denk ik.
Gegroet zijt u, ridders van het onverharde pad, John B.
Verslag J. Coppens
Ik probeer me bij Frans altijd zo snel mogelijk om te kleden om zodoende opmerkingen over mijn afgetrainde lijf te ontlopen. Het lukt niet altijd. “Hé Jan, wat zie ik daar? Een randje vet? En nog wel op een plaats waar het moeilijk af gaat ook!” Dat moet ik me laten welgevallen beste lezers. In plaats van me een calorierijke reep aan te bieden of me snel een droog shirtje aan te reiken zodat de kou geen vat op me kan krijgen…
Verleden week ging een niet nader te noemen ploegmaat zelfs zover dat hij bij binnenkomst in de garage van Frans “per ongeluk” tegen me aan liep en me vervolgens tegen de muur aan kwakte, terwijl ie deed alsof ie het niet eens gemerkt had ! Ik zou willen zeggen “Ik kan wel tegen een stootje”, maar dat is in dit verband niet zo handig. En dan te bedenken dat ik (bijna) alles in het werk stel om meer gewicht in de strijd te kunnen gooien, zowel letterlijk als figuurlijk. Vele sessies op de bank van een psycholoog om me van mijn Diekirch-syndroom af te helpen dreigen hun effect geheel te verliezen! Als ik dan ook nog eens bij een bezoek aan onze “club-tandarts” met geen mogelijkheid de praktijkrumte kan bereiken omdat de toegangsdeur zodanig klemt dat ik met mijn volle gewicht tegen die deur er nauwelijks beweging in kan krijgen…
Een normaal mens zou zijn heil hebben gezocht bij Jehova-getuigen of erger, maar ik word gelukkig geholpen door het Brabants Dagblad: een paginagroot artikel over “Het gevaar van ondergewicht.” Het gaat over mensen met een BMI-index (ook wel Quetelet-index) van 18,5 of lager. Ik voel me aangesproken. En wat blijkt: “Aankomen blijkt veel moeilijker dan afvallen!” Het mag een wonder heten dat ik nog wekelijks de hele route weet af te leggen, want ondergewicht kan zomaar leiden tot een verslechterde conditie, vermoeidheid, verminderde weerstand en futloosheid. Het verklaart in elk geval dat ik als we eenmaal bij Frans terug zijn wat meer tijd nodig heb om me om te kleden en daardoor steevast op een krukje in een uithoek van de keuken mijn kopje koffie moet opdrinken. Het smaakt er overigens niet minder om. Een riante zetel is misschien teveel gevraagd, maar een gewone stoel om mijn vermoeide, uitgemergelde lijf te laten bekomen van het twee uur lang jagen achter een stel gespierde, jongere ploegenoten met een hoger BMI, dat moet toch niet zo moeilijk zijn?
Wat een verademing afgelopen zondag bij de toertocht in Heeswijk! Aan het eind van de rit staan er volop stoelen om te gaan zitten, sommige zelfs voorzien van een zachte bovenlaag zodat mijn zitbotten de rust krijgen die ze verdienen! Jammer alleen dat er nauwelijks tijd is om er echt van te genieten, aangezien bij de mannen die ik 45 km lang op gepaste afstand heb nagejaagd de koffie al tot halverwege het darmkanaal is afgezakt en er dus weer koers gezet moet worden naar Berlicum en Rosmalen. In een dusdanig tempo dat Ben het al snel voor gezien houdt. Gelukkig is daar Jos nog die zich over hem ontfermt, naar huis begeleidt, met een warme kruik in zijn ledikantje legt en bovendien Miep laat beloven deze bedwinger van de Mont Ventoux voorlopig met rust te laten. Uiteindelijk fiets ik het laatste stukje nog met Sjef, tot die afslaat bij de BP om zijn fiets een lekkere warme douche te gaan geven. Zelf sta ik even later met een tuinslang met koud water en een borstel de modder van mijn Specialized te verwijderen tot ik geen gevoel meer heb in mijn vingers…
Het was weer een mooie zondag!!
Jan Coppens
Toertocht, 06-12-2009
De opkomst op deze regenachtige dag was vrij groot wat aangeeft dat het toch wel allemaal bikkels zijn die bij het smoesje fietsen. Het klikpedalencontract van Joop wekte toch wel veel nieuwsgierigheid bij de overige clubleden maar Joop kon en mocht er nog niets over vertellen omdat ze nog met andere renners aan het praten waren.
Heel het parkoers in de Heeswijkse bossen werd in een rustig tempo afgelegd waardoor er weinig te vertellen valt. In "Engele steede" zou de toon gezet worden voor de rest van de zondag. Het begon allemaal met Henny H.,die schijnbaar een dubbeltje zag liggen op de bodem van een grote plas water wat Sjef bewoog om iets te roepen over volgen en profs. Later waren we Mark M. kwijt, zijn ketting zat vast tussen het frame en het buitenblad...................Hij zal wel niet door de modder komen met die bakfiets was al meteen de uitspraak die te horen viel.
Op het technische stukje achter café "de Hooghei" werd duidelijk wie Joop bedoelde met andere renners die in bespreking waren. John A. was nl. driftig aan het oefenen zowel links als rechts ( ik denk persoonlijk dat ze wat strakker moeten staan want dan klik je niet zo snel uit en kun je blijven trappen, maar hun trainer zal daar misschien anders over denken).
Na een lusje op de hooghei moesten we bij Vinkeloord wel erg lang wachten op Jos C. die zijn mtb uit de schuur had gehaald met dit modderige weer, een verstandige keuze want hij is deze zondag niet één keer gevallen, dat ie als een bejaarde rond reed nemen we dan maar op de koop toe.
Het was trouwens een mooi foto geweest: een eenzame mointainbiker vies en zwart van de modder al zwoegend en zwaaiend naar zijn maten met op de achtergrond een donkerblauwe lucht die vol zat met regen, later bleek overigens dat er meer leden een kinderstoeltje op de fiets kunnen zetten want die waren volgens mij de balkum-route aan het fietsen. Toon was ondertussen weer bij plaats delict van vorige week aangekomen en besloot toch maar op zijn beurt te wachten. Het record was vandaag toch wel voor Jos Br. die het nodig vond om binnen een afstand van nog geen 2 km een wel erg vreemd spoor te pakken vanwege het natte voeten syndroom en vervolgens nog 2 keer onderuit te schuiven en daardoor iedereen al vloekend op te houden.
Het talud bij het Heijmansgat begint een wekelijks terugkerend ijkpunt te worden zodat Jan K. dacht dat ie er afmoest rijden voordat Toon ook hier zijn proefschrift op los liet. Jan kwam bij het randje en het gat was ineens veel dieper dan afgelopen nacht in zijn dromen, de twijfel nam de bovenhand bij Jan en hij volgde het fietspadje. Misschien kunnen Jan en Toon samen overleggen hoe het proefschrift op te stellen zodat sommige andere volgende week ook dit opstakel zonder risico durven te nemen. De afsluitende dijk was weer een prooi voor de wind en werd door maar twee renners afgelegd, waarbij nog even aangetekend moet worden dat Joop flink aan het trainen was met zijn klikkers maar op de brug de verkeerde keuze maakte en vervolgens de grond kuste ( hij is zijn geld nu al waard bij de sponsor), de rest had vanmorgen de taart van zwarte piet al zien staan en waren halverwege afgedraaid.
Volgende week is het crisiscentrum in Heeswijk alwaar om 08.45 uur wordt verzameld en om 09.00 uur het startschot wordt gegeven voor weer wat vermakelijke avonturen en ervaringen.
groetjes John
Toertocht, 29-11-2009
9.00 uur werd het startschot gegeven bij Frans, die blij was met de opkomst omdat zijn koelkast weer vol stond met gebak.
In de Heeswijkse bossen ben ik maar in het spoor van Henny H. mee gegaan wat me op een schuivertje (voetje aan de grond) kwam te staan maar gelukkig reed ie niet door zodat ik weer kon aansluiten net voordat er over 2 boompjes moest gesprongen worden. Henny bukt tijdens het 1e sprongetje voor een overhangende tak en ik zag natuurlijk alleen maar zijn achterwiel zodat ik een fractie later met een gevoel op de fiets zat alsof ik een mondbeschermer in had. Oh ja Joop die pas nog een sponsorcontract voor klikplaatjes had afgesloten was ondertussen al achterhaald.
Bij de verzamelplaats achter Vinkeloord dacht Henny dat ie in een post stond van een wedstrijd want hij was zijn fiets aan het schoonmaken of was ie bang aan het worden voor de concurrentie, desalniettemin wilde Mark K. wel mee helpen en reed dwars door de plas zodat alles schoon was incl. Henny zelf. Verderop kwamen we bij de sloot waar altijd de perfecte uitrem actie kan plaatsvinden. Toon H. heeft van deze plek een universitair proefschrift van gemaakt en vond het tijd worden om dit in praktijk te brengen, maar theorie en praktijk zitten niet altijd op een lijn waarbij Mark M. de storende factor was. Later hoorden we dat Toon nog voor Sinterklaas moest spelen in de familie maar volgens mij wilde ie liever zwarte piet zijn want hij dook voorover in de sloot die vol met modder lag.
Verderop tijdens de rit blijken er nog steeds mensen te zijn die niet van een talud durven af te rijden, misschien moet ook hier een proefschrift op los gelaten worden. Op de dijk bleek het toch wel erg hard te waaien en had niemand echt veel zin om in het wiel van Henny te gaan zitten dus hebben we eerst Joop zijn potje leeg gemaakt alvorens zelf aan de bak te moeten. Mark K. had de laatste weken zoveel zelfvertrouwen gekregen door onze mental talk ( de dijk is echt iets voor jou Mark etc. etc.) dat ie spontaan op kop ging rijden.....geparkeerd kwam te staan en vervolgens nog net zijn karretje kon aanhaken bij de groep coureurs die wèl regelmatig hun kopwerk opknappen. Ook hier kan Toon een sportpsychologisch proefschrift op los laten als ie daar nog tijd voor heeft want de druk nam ondertussen zo'n groteske vormen aan waardoor Toon al kouwend en slikkend als laatste de keuken veliet bij Frans en Marietje.
op naar volgende kolderieke belevenissen van het goei smoesje, John B.
Toertocht, 21-11-2009
Deze dag begint eigenlijk al op woensdag omdat John en John hadden afgesproken om op zaterdag iedereen kapot te rijden omdat ze zondags niet konden.
Ze zeggen weleens dat koeien de kolder in de kop krijgen als ze in het voorjaar weer de wei in mogen, nou………..bij het smoesje hebben ze er ook eentje hoor die meent eind november in een korte broek te moeten afzakken naar de kruisstraat. Het eerste bommetje werd door John “chippo” v. V. gegooid wat natuurlijk ook weer wat opmerkingen teweeg bracht, verder werd de rit goed doorgereden maar voor sommigen ging ook dit wat te vlot omdat ze menen ineens op donderdag aan krachttraining te moeten gaan doen. Later op de harde weg weer richting nuland waar het tempo toch serieus omhoog werd getrokken. Sjef op kop met z’n nieuwe wielen en bandjes, dat ie een beetje in het rood reed werd duidelijk toen chippo-johnnie (met de afspraak nog in zijn achterhoofd) overnam, hij twijfelde even om in te pikken en het gat was daar, k”# ……hier…………. k?*zooi……….. daar en dat was voor mij het sein om weer over te nemen van Chippo en echt door te trekken waar ook de tuinman met z’n stijve benen de dupe van werd. Joop zag dit vanuit het laatste wiel allemaal gebeuren en sloop slim op het goede moment mee. Heel Nuland kon enige momenten later mee genieten van de woordenschat van Sjef en eigenlijk hadden we allemaal best een beetje lol. In Nuland zijn de Sjonnies afgedraaid en zijn met een big smile naar huis gefietst. Hun weekendje fietsen zat erop, de rest mag morgen met zure beentjes weer naar Frans.
De groetjes John
Toertocht 15-11-2009
Nadat iedereen bij Frans was gearriveerd werd er rustig richting de bossen gereden, Joop en Ton waren natuurlijk al ver, heel ver weg. Nadat de eerste rookwolken waren opgetrokken zaten we weer aan het wiel van Joop en was Ton de twijfelachtige eer te beurt gevallen om toch nog teruggepakt te worden. Toen ook Tini op z’n sandalen bij het verzamelpunt was gekomen zijn we richting Engelenstede gereden waar Sjef weer iets teveel vergde van zijn techniek en met z’n knie de stuurpen toucheerde, nu is Sjef niet zo flauw maar toen ie in Maliskamp op een tegenligger reed “die toch netjes aan de kant ging maar op het laatst een stuurfout maakte en weer terug het pad op kwam” waren de rapen gaar ( de spreekwoordelijke natuurlijk hè). Volgens Sjef kan ie daar zo ontzettend chagrijnig van worden wat ook te merken was want zelfs de vogeltjes werden stil in het bos. Later bij het heijmansgat ging ondergetekende er nog onschuldig bij liggen ( ’n paar dagen later was de valpartij toch niet zo onschuldig en lag ik bij de manuele op de bank). Op de dijk bleek het toch wel erg hard te waaien zodat niemand het in zijn hoofd haalde om er tussen uit te knijpen zodat we in een peletonnetje naar Frans zijn afgedraaid maar niet voordat we Mark K. nog even via een afleidingsmanouvre de dijk richting Middelrode opstuurde.
Gr. John
Toertocht 01-11-2009
Vandaag stond ik na een fietsloze zaterdag te trappelen van ongeduld om weer eens lekker te ploeteren door het bos. Bij het wapen van Rosmalen was het ondanks het mooie weer niet al te druk maar Josje was na een paar weken van revalideren weer van de partij. Bij Frans stroomde toch nog een flinke groep samen en vandaag werd er zowaar heel rustig gestart.
Sjef, en de Jhonnies hadden andere verplichtingen, en Patrick zou een beetje uitrijden zodat vandaag niet als een dolle werd gestart. Tot de pauze samen met John Aarts achter Henry, Hennie en Patrick aangereden. Het was zowaar door het warme weer nog zweten. Zelfs met het rustige tempo toch weer Joop aan de kant moeten douwen. Hans Vorstenbosch bleef de gehele ochtend heel vervelend tegen de stroom in fietsen dus die heb ik maar eens de bosjes ingedouwd. Vandaag was het wederom de nieuwe route met aanpassingen zodat we angstvallig bij elkaar in de buurt bleven om zodoende niet weer wat renners kwijt te raken. Patrick bleef nog even in mijn wiel hangen om mij te zien vallen maar mijn uiteindelijke valpartij heeft hij toch niet kunnen waarnemen. Toon Had het zwaar vandaag met valpartijen en een lekke band en ook Hennie had wederom stukken aan zijn fiets. Het rondje rond de vuilnisbelt gaf weer wat extra hoogtemeters en voor sommigen was het ook fijn om een stukje te moeten lopen had ik het idee.
Joop ging eindelijk weer los op de dijk en Marc Kappen en ik waren weer aan het stoeien bij het Heimansgat wat weer valpartijen en krakend carbon opleverde. In de aanloop naar de dijk had Kirsten het al weer helemaal gehad en vertrok naar huis zo ook de delegatie uit Den Dungen.
Bij Frans was er nog maar de helft over van de groep zodat ieder twee stukken taart kon eten om de verjaardag van Hennie te vieren. Hennie hoort nou echt bij de veteranen gezien zijn leeftijd van 45. Nu nog een keer de snelheid aanpassen zou ik zeggen. Na de koffie weer naar huis en genieten van de welverdiende rust. Tot zondag in Nistelrode zou ik zeggen en anders tot woensdag voor het gebruikelijke vlamwerk.
Groeten Marc...
Toertocht 25-10-2009
Vooruit dan maar weer eens. Op een wedstrijdloze zondag besloot ik weer eens mee te gaan voor de plaatselijke ronde van 't Smoesje. Het weer was super wat ook wel te merken was aan de hoeveelheid man die aanwezig was, teveel om op te noemen. Al keuvelend werd naar het eerste bosgedeelte in Heeswijk gereden. Normaal gaat dit op topsnelheid, vandaag dus rustig aan. Eenmaal in de bossen koos een ieder zijn eigen tempo om bij het eerste rustpunt aan te komen. Hier werd al menig zweetdruppel gelaten! Zo werd stukje voor stukje volbracht en behoudens een lekke band en een kromme kettingschakel bij Hennie, 1...2...3...4...5...6...7...8...9...10...... verliep alles prima. Er werd besloten de ronde iets aan te passen en onder de snelweg door te duiken. Dit was nog niet helemaal een succes, maar dat gaat de volgende keer ongetwijfeld goedkomen. In straffe draf ging het uiteindelijk weer richting zandvang. Op de singletrack werd het tempo flink opgedreven en zo blijkt maar weer dat een setje tubewielen geen garantie voor succes in de bochten is. Uiteindelijk werd de AA-dijk nog even afgejakkerd voordat bij Frans de koffie opgedronken kon worden. Hier heb ik de sterke verhalen moeten missen door het voortijdig afdraaien van mijn kant, helemaal kapot gereden.... Gelukkig kon ik thuis nog net halen waar het welbekende krukje al klaar stond  .
Groet Patrick.
Toertocht 11-10-2009
Zaterdag samen met Joop, John v. Veghel en John v.d. Broek voor het eerst warm gedraaid in de bossen. Het viel niet mee en het was weer aardig wennen en de twee sjonnies waren door joop en mijzelf maar moeilijk bij te houden. Eerst een natte rug van het vele zweten en uiteindelijk een kletsnatte rug van een echte onweersbui.
De weersverwachtingen waren niet al te goed maar bij het opstaan viel het niet tegen. Vandaag stond de veldrit van de Whoopers op het programma en om half negen stonden alle rosmalenaren bij het wapen klaar voor vertrek. Zelfs hier hadden Joop en Ton een half uurtje voorsprong genomen en die hebben we dan ook niet meer ingehaald deze zondag. Bij de start waren er toch weer een hele hoop van het smoesje aanwezig. Na het inschrijven vertrokken eerst de B-ploeg en vijf minuten later de A-ploeg en weer vijf minuten later Patrick die op het laatste nippertje aan kwam rijden. Zoals gewoonlijk ging de A-ploeg als een gek van start aangevoerd door John van Veghel die toch echt rustig zou vertrekken. Op de dijk was de gehele B-ploeg al ingehaald en vondt ondergetekende het verstandig om in eigen tempo verder te rijden. voor mij reed Sjef die ook zijn eigen tempo reed en elke keer dat ik weer wat dichter bij kwam kwam er weer een slingerstuk of zandstrook waarbij ik weer achterop raakte. Het laatste stuk voor de pauze samen met Sjef achter een langzame deelnemer gehangen zodat we toch redelijk uitgerust bij de pauze kwamen. John Aarts had de hele tijd met aanlopende rem gereden, had een boom een kopstoot gegeven en kwam bloedend bij de pauze, Jos Cooijmans had de strijd na een geweldige valpartij moeten staken met een tennisbal onder zijn bovenbeen (hij loopt zowaar op krukken) Stijn schijnt in een sloot beland te zijn en is nog steeds niet boven water. De gehele achterhoede op Jan Coppens na is niet meer tevoorschijn gekomen dus als er een echtgenote is die nog steeds op terugkeer van haar man hoopt , dan kan ze beter de oranje pijlen volgen. Grote kans dat ze hem nog inhaald.
Na de pauze bleek het parkoers meer op een race-baan en was het jammer dat we de Heeswijkse bossen niet in mochten. In sneltreinvaart waren we terug in Berlicum waar de koffie er goed inging en de sterke verhalen vlogen weer aardig over de tafel. Jan, Rene en Toon kwamen nog binnengedruppeld maar de rest hebben we niet meer getroffen. Het was weer een mooi begin van het winterseizoen. De beentjes zijn weer gewend aan de onverharde paden dus ik zou zeggen tot aanstaande zondag. We verzamelen om Half Negen bij Henry Hubers om vervolgens op Negen Uur te vertrekken voor de Toertocht van Vinkel. Na afloop koffie met heel veel gebak bij Henry.
Groeten Marc.....
Toertocht 27-09-2009
De eerste schermutselingen in het veld zitten er al weer op, de kruitdampen zijn weer opgestegen. wat er overbleef was een oud smoesje lid "Harry vd Burgt" met een illusie armer (ons aller bekend als de uitvinder van de spooky remmen en van de 1e Diekirch-Valkenswaard waar hij in het eerste gedeelte wel erg veel zelfvertrouwen had). Zat ie eindelijk op kop van de groep, rijd ie op een boomstronkje. Een salto mortale later doet ie zijn ogen weer open en vraagt aan ons wat er gebeurt is, terwijl ie naar zijn fiets zoekt die in de sloot ligt. Op een fiets met een kapot zadel en een krom voorwiel waar ook nog een scheur in de velg zat ( maar de tube was nog heel) is ie terug naar Den Dungen gereden. Buiten de gewenning die je even moet ondergaan van de slappe banden en de gladde ondergrond is er weinig schokkends te vertellen. Het was een racebaan met veel stof en mooi weer. De 50 km werd in 1 uur en 50 min. met crash-test afgeragd en waren we weer terug in Den Dungen.
Groeten John. |
