Ötztaler Radmarathon 2007

Weer thuis, kwamen er weer veel gedachten door mijn hoofd en dacht laat ik het nu maar eens opschrijven, voordat ik het niet meer weet. Cor van Meijel is eigenlijk de boosdoener van dit verhaal, omdat hij nagenoeg precies de datum wist wanneer de inschrijving ging openen via internet. Al zijn PC's welke in zijn bezit waren, stonden aan, en ja hoor binnen no-time zat hij ertussen. Snel het door ons gestorte geld overmaken en binnen één uur kreeg hij de bevestiging binnen. Hartstikke blij ging hij Marc, Kirsten, Henry en mijzelf bellen met het goede nieuws. Dus er zat maar één ding op "trainen" voor deze loodzware tocht.

Na behoorlijk aan het fietsen te zijn bleek al snel duidelijk dat Henry ging afhaken. Onze voorzitter Henk dacht, ik hoef toch niet meer te werken dus ik ga proberen dat startbewijs van Henry over te zetten, naar mijn naam. Henk ging dus mee op hoop van … Op 16 augustus een laatste vergadering ingelast over hoe, wie en wat. Henk was afwezig maar deze vond alles goed wat er werd afgesproken.

Op 22 augustus werd er om 4.45 uur verzameld bij Marc thuis, op Cor na want deze kon niet vrij krijgen via zijn werkgever en kwam 1 dag later met de trein. Met zijn vieren vertrokken we richting Oostenrijk, plaats van handeling, Solden. Het werd toch een langere reis dan verwacht omdat Solden vrij geïsoleerd ligt tussen de bergen. Om 16.00 uur in de middag waren we bij het appartement van de familie Fiegl, met dank nog aan Henry Hubers. Echter hadden we niet op de folder zien staan dat we nog een beklimming hadden, van zo'n 25% stijgingspercentage. Inchecken, koffers, groentenbak van Marc en fietsen uit de auto's halen, kamers gelijk op zijn kop zetten en ga zo verder. De bedoeling was, als we op tijd in Solden waren om nog wat te gaan fietsen, maar onze zin was eigenlijk al over. Ik had zo eens rond gekeken en gelijk voorgesteld om de volgende dag naar het Gardameer te rijden, minder bergen en meer zon!! Zwemkleding hadden we toch bij. Wat boodschappen halen voor de volgende dag en 's avonds gingen we uit eten bij een plaatselijk restaurant, met voor mij op het menu een Wienersnitzel met friet en mayonaise. Vet gingen we toch nog genoeg verbranden. Daarna nog een paar biertjes en redelijk op tijd naar bed.

Op 23 augustus ging het dan beginnen met fietsen, besloten werd om de 1e klim van de Otztaler te rijden nl. de Kuhtai, om zo inzicht te krijgen in de tijd. Er zat nl. een tijdslimiet in de Otztaler, te laat in Innsbruck, gelijk uit de race. Via Solden reden we in een niet al te steile afdaling naar het plaatsje Otz, waar de beklimming van de Kuhtai begon, gemiddeld zo'n 6% met een lengte van 18,5 km. Wel te doen volgens de statistieken. Het begin van de klim was al redelijk zwaar te noemen, maar na 1 km. zwakte de berg toch wat af. Ik dacht nog veel erger kan het niet worden, maar nee, het stijgingspercentage werd weer erger. Marc was inmiddels hoestend, proestend, snotterend en spugend vertrokken. Henk, Kirsten en ik bleven achter, het was tenslotte maar trainen en niet afzien! Na een tijdje versnelde Henk, Kisten en ik keken elkaar aan en zeiden, wat gaat die doen. Henk ging gewoon een foto van ons maken. Wij zeiden, laten we maar wachten op Henk, hij heeft dan wel een nieuwe fiets, maar weinig kilometers. We hadden het nog niet gezegd of hij was er alweer en reed gelijk door. Waar haalt hij het vandaan? Na een kilometer of 11 kwamen we in een dorpje, waar "Palm" paarden, koeien en geiten gewoon in het wild rondliepen en redelijk vlak. Nou het kan niet veel erger worden. Weer mis het dorpje door kwam het steilste stuk van deze klim, ongeveer 1 km. van 18%. Zo ontzettend zwaar dat ik er stevig van baalde, dat mijn medefietsers niet hadden ingestemd met een reis naar het Gardameer. Mijn verzet was aan alle kanten te zwaar. Toch het steile stuk boven gekomen, ging het wel weer naar de top van de Kuhtai. Kom ik boven aan bleek Henk ook nog eens Marc te zijn voorbij gegaan en kwam met een minuutje voorsprong alleen boven aan. Kirsten zat er niet ver achter en ik kwam zwaar gedesillusioneerd op de top, zo'n 10 minuten later dan Henk. Er zat voor mij maar een ding op, zo snel als mogelijk naar de plaatselijke Kivada om een compact 50-34 te laten monteren. Na een tijdje gingen we in een snelle afdaling naar Otz terug om zo weer bergop naar Solden te rijden. Wat de tijd betrof hoefden we ons geen zorgen te maken, we waren allemaal ruim binnen de limiet boven. Henk, Kirsten en Marc gingen naar het appartement en ik reed gelijk door naar de fietsenzaak. Compactje monteren was geen probleem voor deze zaak, echter moest er wel even € 199,00 worden afgetikt. Marc moest nog even naar Apotheek "Fuentes" om van zijn gesnotter af te komen en Henk en ik gingen graag mee, zodat Kirsten in alle rust kon afwassen, na de heerlijke spaghetti welke ze voor ons had gekookt. 's Avonds moest Cor nog worden opgehaald bij de Bahnhof te Otz, dus deze was ook in het kamp binnen. Nog een paar biertjes op de kamer gedronken en naar bed. De volgende dag beloofde ook nog wat te worden.

Op 24 augustus besloten we de Timmelsjoch te rijden een klim van 6,5% en 29 km. lang. Henk besloot om een rustdag te nemen, vanwege zijn geringere herstel op zijn leeftijd. Hij stelde ook voor om ons vieren over de berg heen te zetten zodat we de klim vanaf de Italië kant omhoog konden. Dit moest zondags tenslotte ook en we wisten dan ook tegelijk wat er ons te wachten stond. Op de berg werd Cor al zenuwachtig omdat deze alleen nog maar bergen in de Ardennen, Limburg en Berg en Dal had gezien. Op een gegeven moment moesten we toch maar zeggen dat hij rustig moest blijven en maar zien hoe het loopt. Henk nog wat foto's gemaakt van de klim en de sneeuw en weer verder naar Sint Leonard, het begin van de klim. Met een volgwagen erbij moest dit wel lukken. Op mijn kleine verzetje begon ik als eerste aan de klim gevolgd door de rest. Op zo'n 4 km. besloten we om op Kirsten te wachten om wat af te spreken. Kirsten zei, rijden jullie maar door, ik stap na 12 km in de auto. Wij weer verder met zijn drieën, ik voorop gevolgd door Marc en Cor. Met mijn compactje ging het stukken beter dan de dag ervoor. Na ca. 8 km besloot Marc het tempo te verhogen, ik liet lopen en Cor "pritt" sloot bij Marc aan. "Doet ie anders nooit" Na een behoorlijk stuk van zo'n 4 km kwamen we op een redelijk vlak stuk, waar de beentjes een beetje konden ontspannen voor een km of 5. Wat er daarna kwam, leek verdacht veel op het 2e gedeelte van de Galibier, dus niet leuk. Verstand op nul en rijden. Dit stuk duurde zo'n 8 km. tot de tunnel en na de tunnel nog een stukje minder steil naar de top. Na 2:10 uur kwamen Marc en Cor boven aan, ikzelf 5 minuten later en Kirsten had plaats genomen bij Henk in de auto. De pillen van apotheek " Fuentes" waren nog niet optimaal en Marc besloot de afdaling in de auto mee te maken. Cor en ik naar beneden. Het eerste stuk was redelijk steil maar goed overzichtelijk, met snelheden van 80 km/u en hoger dook ik naar beneden. Op een redelijk steil stuk stond er zelfs 95 km op mijn teller. Niet slecht. Na dit stuk ging het helaas weer zo'n 2 km stevig omhoog naar de grensovergang van Italië naar Oostenrijk. Daarna ging het minder steil richting Solden, met behoorlijk verkeer op de weg. Na zo'n autootje of 4 te hebben ingehaald, dacht Henk dit even na te doen met zijn Quatro. Kirsten en Marc zaten met de ogen dicht in de auto en maar hopen dat het goed ging. Bij het Fiegl aangekomen was het wachten op Cor, deze gaat echt beter naar boven dan naar beneden. Maar zoals jullie weten moet je het omhoog winnen. Henk was zo onder de indruk van mijn klimkwaliteiten, dat hij ook een bezoekje bracht aan de plaatselijke Kivada voor een 50-34 tje. We besloten om deze avond niet te koken maar terug te gaan naar ons restaurant, het was tenslotte goed daar. Je kon al merken dat het drukker werd in Solden met fietsers. Na het diner, even een biertje nemen in de Harley bar. Jullie zullen nu wel denken, maar Henk weet overal de weg een kent alle kroegen in Solden, zo ook Go Go Go, oftewel de striptent. Wij daar naar toe, waar alle bezoekers raar opkeken dat wij een dame bij ons hadden. De overige dames liepen daar schaars gekleed en probeerden om beurten een verchroomde paal om te duwen, en als ze teveel kracht zetten zakten hun hesje af en in hun blote tieten vluchten ze dan door een spiegeldeur naar achteren. Kirsten had ook gesolliciteerd maar moest wel op schoenen van ca. 20 cm hoog kunnen lopen, alvorens ze tegen de verchroomde paal aan mocht drukken. Helaas is ze niet door de eerste proef gekomen. Cor had het wel gezien en ging maar naar huis om op de PC van Henk met Oege Hiddema te chatten, of zoiets. De vader van Oege in een zeer verre achterneef van Joop Zoetemelk en een goede kennis van de broer van Henk Welvaarts, dus redelijk bekend!! Even later zo rond half 2 waren we terug en in slaap vallen was geen probleem. Wat zijn we toch serieuze sportmensen!!

25 augustus zou al een grote dag worden. Komt Henk (Henry) door de inschrijving. Na een avondje stappen gingen we wat later uit bed, er stond ook niet zoveel op het spel deze dag. Na het ontbijt ging Henk zijn compactje testen en Cor ging wat uitfietsen, uiteraard achter Henk en niet erlangs of ervoor. Na een paar kilometer testen en plakken vond Henk het genoeg en keerde om. De dagen ervoor waren al diverse scenario's bedacht om Henk aan zijn startnummer te helpen. Kirsten, Marc en ik waren met behulp van de ter beschikking gestelde tuinslang onze fietsen aan het schoonmaken. Niet veel later komt Henk aangereden met een tas en jawel zijn startnummer bij zich en een hele brede smile op zijn gezicht. Wij vragen hoe hij dit geflikt had. In zijn ZZPR tenue was hij vertrokken om zogenaamd te testen, maar zijn bedoelingen waren dus anders als wij hadden gedacht. Eenmaal in de zaal van het inschrijvings bureau gekomen, verwisselde hij zijn fietsbril met een oude bril van Henry. Zijn helm hield hij op. Omdat achter onze inschrijving "team ZZPR" stond, was zijn kleding keuze, de juiste. De man keek naar Henk en naar het paspoort van Henry en vond dat het brilletje wel verouderd was. De vrouw vertrouwde het niet, en Henk keek in zijn tas of er alles in zat, draaide weg met zijn hoofd en liep vervolgens snel weg. Wij voor zijn goede daad, zijn fiets maar schoongemaakt, wat eten en op weg om het startnummer op te halen. Cor was nog steeds niet terug, en we besloten maar zonder hem te gaan. De inschrijving voor ons drieën was maar formaliteit, omdat wij niet verdacht waren. Henk en Kirsten besloten om zijn en haar benen nog elektronisch te laten masseren en Marc en ik gingen wat drinken. Niet veel later kwamen Henk en Kirsten er ook bij en besloten gelijk maar te blijven lunchen. Van Cor nog steeds niet gehoord of gezien. Eenmaal weer terug in het appartement zat Cor weer achter de PC. Toen wij terug waren ging hij alsnog inschrijven. Henk en Kirsten gingen nog wat boodschappen doen voor het avond eten. Na het avond eten gehad te hebben, werden de bidons en voedingen klaar gemaakt, want de grote dag kwam erg snel. Om 21.30 uur was eigenlijk alles klaar en omdat we geen bier meer hadden besloten we nog een slaapmutsje te nemen in de huis bar. We moesten hern Fiegl nog wel wakker maken, maar hij schonk ons nog een biertje en fris. Vrouw Fiegl zette nog wat Obsler op tafel. Wij waren overigs wel de enige van de fietsers die in heel Solden aan de bar zaten en Fiegl snapte er ook niets van. We hoefden tenslotte ook pas de volgende dag te fietsen. Om ca. 11 uur gingen we maar naar bed waar de wekker om 4.15 uur zou aflopen.

26 augustus, De grote dag is aangebroken. We hadden besloten om beneden te ontbijten, zodat we onze tijd 's morgens beter konden gebruiken, dan stressen rondom de eettafel. Om 5.30 uur stonden we gepakt en gezakt klaar om naar de start te rijden. Spanning in de banden nog controleren en weg waren we. Rond 6 uur stonden we in het startvak waar iedereen gewoon aansloot en niet probeerde naar voren te komen om een beter startplaats te krijgen. Alles ging heel relaxt. De start werd vanuit een helikopter gefilmd. De Otztaler heeft een grote impact op het Otzdal, waar buiten het ski seizoen niet zo heel veel te doen is.
Om half 7 ging het startschot voor 4800 deelnemers en wij konden ruim 5 minuten later ook vertrekken voor onze 238 km. De eerste 31 km. gingen omlaag naar de voet van de Kuhtai. Ik besloot door de drukte weg te komen van mijn metgezellen, maar na een paar kilometer keek ik om en zag alleen Henk nog achter me, met een brede grijns op zijn gezicht. Na 38 minuten draaiden we de Kuhtai op met 49 km. gemiddeld op de teller. Henk ontdeed zich eerst van zijn windjack en ik besloot dat wat later te doen. Na een paar kilometer in de klim, kwam Henk me voorbij, even later gevolgd door Marc, en nog een paar kilometer later door Cor. Ook Kirsten, kwam me een paar kilometer voor de top nog voorbij, maar deze hield ik in het zicht. Eenmaal boven gekomen op 2020 meter en 18,5 km. klimmen, snel een bidon vullen en de afdaling in. Een schitterende afdaling, met ruime doorlopende bochten, waar continue tussen de 70 en 80 werd gedaald. (De topsnelheid van Kirsten was het hoogste met 94 km). Eenmaal Henk te hebben ingehaald, reden we samen verder in de afdaling. Beneden aangekomen kregen we ook Kirsten weer in het vizier. Marc en Cor hebben we niet meer gezien, tot bij de finish.

Op naar de Brenner, dwars door Innsbruck, waar alle wegen verkeersvrij waren zoals in heel de tocht. Op het aanloop stuk naar de Brenner bleven Henk en Kirsten achter en begon ik aan de klim van 40 kilometer. Gelukkig zat ik in een grote groep en hoefde niet teveel inspanning te leveren. Het begin van de Brenner was zo'n 4% en na 7 km. werd het vlakker zodat we in de groep gemakkelijk boven de 30 konden blijven rijden. De groep waar ik in zat was inmiddels zo'n 100 man groot. Op de laatste 2 km. viel de groep weer uit elkaar omdat het daar 12% omhoog ging. Boven aangekomen op 1377 meter was er een gigantische parkeerplaats, waar van alles te krijgen was, cola, Redbull, sportdrank, fruit, eten en noem maar op. Heel erg goed van de organisatie om 4800 renners te voorzien van eten en drinken. Kirsten en Henk waren inmiddels ook aangekomen bij de Brenner, waar Kirsten een sanitaire stop moest maken. Ik besloot door te rijden en Henk zou wachten op Kirsten. De afdaling naar de voet van de Jaufenpass was goed te doen. De wegen in Italië waren wel iets minder dan in Oostenrijk.
Op 960 meter begon ik aan de 3e klim van de dag met een lengte van 15,5 km., welke we niet kenden. Het gemiddelde percentage was 7%. Deze klim was te vergelijken met de Telegraphe en liep gewoon lekker en ik hoefde ook niet op het lichtste verzet te rijden. Na een kilometer of 10 -11 zag ik Henk en Kirsten komen en besloot mijn tempo wat op te voeren. Henk kwam toch weer voorbij, maar de schade bleef beperkt op de top. Bidons weer vullen, goed eten en drinken waar we meer tijd voor namen en op naar de Timmelsjoch. Kirsten was inmiddels ook boven en na een bidon gevuld te hebben gelijk weer door. Die meid eet en drinkt nauwelijks in deze tocht en toch blijft ze maar gaan. Bij de meeste van ons stroomt het zweet de hele dag je lijf uit, en Kirsten blijft gewoon droog. Nog even rondkijken waar Henk was, en toen ik deze niet meer zag ben ik maar doorgereden. De afdaling was vrij lastig met de vele onoverzichtelijke bochten.
Na 22 km. dalen kwamen we in Sint Leonard (I) waar vanaf 750 meter de klim naar de Timmelsjoch begon, met een lengte van bijna 29 km. en al ruim 180 km. in de benen. Gelukkig voor ons hadden we deze klim al verkend en we wisten wat er kwam, en ook wisten we dat er een weinig steil stuk in zat van zo'n 5 km. waar we konden recuperen, voor het laatste zware gedeelte. Met een temperatuur van ruim boven de 25 graden, werd het extra zwaar voor mij. Na een kilometer of wat kreeg ik Kirsten weer in het vizier, maar meer ook niet. Ze reed net wat harder dan ik, al bleef ik ze zien tot de laatste drinkpauze, 12 km. voor de top. Met pijn in mijn voeten had ik tot hier kunnen blijven rijden, maar wat was het zwaar. Ontzettend veel renners zaten of stonden langs de weg te rekken, te drinken, of met kramp. Die hadden het waarschijnlijk nog zwaarder. Bij de drinkplaats aangekomen besloot ik om het rustig aan te doen, goed te drinken, mijn voeten te koelen met koud water en dan pas verder. Vanaf deze rustplaats kon je de top zien liggen en helaas ook alle steile haarspelden waar we nog over moesten. Nog een keer pissen en daar ging ik weer, Kirsten was zoals gebruikelijk weer doorgereden, en van Henk had ik ook niets meer vernomen. Nog een klein stukje minder steil en daar ging het weer. Met snelheden van 7, 8, 9 km/uur duurde het nog ruim een uur voordat ik boven was op de top van 2509 meter. Nu hoefde ik ook niet meer te drinken en meteen door de afdaling in. Echter het verschil met vrijdag, was dat we de wind tegen hadden en de snelheid niet meer boven de 75 kwam. Mijn snelheidsrecord kwam dus niet meer in gevaar. Nog even dat klote steile stuk naar de grensovergang op en zo richting de finish. Overeind blijven was het enige was nog moest en na ruim 35 minuten zat de Otztaler in de pocket. Heel erg moe, maar nog veel blijer kwam ik in Solden, bij de andere drie die me stonden op te wachten, en ieder deed zijn verhaal van de dag. Bijna 1 uur later kwam ook Henk blij binnen, met de verklaring dat de soep wel lekker was bij de pauze op de Timmelsjoch.
Marc en Cor hadden veel bij elkaar in de buurt gereden. Marc sneller in de afdaling en Cor sneller in de beklimmingen. Tenminste tot het achterwiel van Marc. Voorbij ging hij niet maar bleef dan meestal "pritten" tot bijna boven. Cor was de snelste van ons vijf met vlak daarachter gevolgd door Marc, die wat kleine problemen had met zijn voor-derailleur en grote problemen met zijn uitzettende voeten, welke hij ook regelmatig gekoeld had. Na de tocht gingen we met een zeer brede smile op ons gezicht terug naar het appartement, waar we nog een duik hebben genomen en een lekkere douche.

De overall utslag en tijden zijn alsvolgt:

1683e Cor : 10.06,15
1732e Marc : 10.09,58
1879e Kirsten : 10.19,09
2082e Sjef : 10.31,40
2884e Henk : 11.23,55

Daarna aankleden en onze welverdiende prijs halen, nl. een fietsshirt van deze zware tocht met de datum en jaartal erop. 's Avond gingen we weer in ons favoriete restaurant eten, nakletsen en drinken. Weer terug naar het appartement waar we deze keer geen moeite hadden om in slaap te komen.

Op 27 augustus, stonden we weer vroeg op om aan de terugreis te beginnen. Ontbijten, broodjes smeren voor in de auto, fietsen en tassen inladen en rijden maar. In Solden hadden we de hele dag tijd genoeg, maar als we naar huis mogen, worden we vlug. Cor had zich zodanig gedragen dat hij deze keer met de auto mee terug mocht. Om 9.15 uur vertrokken we uit Solden en na 2 keer een plaspauze te hebben ingelast, stopten we om 18.00 uur voor de laatste keer in Geffen om voorlopig afscheid van elkaar te nemen. Op woensdag besloten (in overleg met het bestuur) we om ons nieuwe tenue te tonen en dat was het dan. Op naar de volgende uitdaging, een toertocht in Rusland met Henk, of toch de Dolomieten met Menneke Pies!?!?!?

Bij deze gelegenheid, wil ik namens Kirsten, Marc, Henk, Cor en ikzelf iedereen bedanken die ons gesteund hebben, via telefoon, SMS en de site van 't Goei Smoesje.

Groeten De Otztal Raddraaiers.