Lithse Ham Cross 28 januari 2012
Op een van de vele normale werkdagen plofte plotseling het mailtje van Marc Molenaar binnen over een fun wedstrijdje in Lith. Of ik zin had om mee te gaan samen met Marc en Hennie Hubers. Altijd leuk om een beetje op niveau te rijden, dus ik dacht, waarom niet? Fun wedstrijdje, klinkt goed. Ik houd wel van een beetje fun. Eindelijk fun in plaats van pijn tijdens het fietsen dacht ik nog.
In de veronderstelling dat het gewoon een geinig tochtje zou zijn ging ik me omkleden. Ik had echter behoorlijk last van een verkoudheid en een paar dagen voor de tocht was het ook nog in mijn rug geschoten tijdens het hoesten. Moet niet gekker worden dat zelfs hoesten ook al blessures op gaat leveren! Daarbij kwam ook nog eens dat het tijdens het bukken om fietskleding te pakken om aan te trekken voor de cross wederom in mijn rug schoot. Ik twijfelen of ik nog wel zou gaan maar waarom niet dacht ik, voor een beetje fun is het niet erg om last van de rug te hebben, de belasting zal wel meevallen. Een beetje vlak fietsen moet kunnen.
Marc en ik reden rustig naar Hennie, het brein achter deze onderneming. Hennie had namelijk op woensdagavond langs de snelweg iemand gesproken die vorig jaar deze cross in Lith had gewonnen. Met als hoofdprijs unne Lithse Ham. Hennie had al ingeschat dat hij deze fietser in het veld moest kunnen hebben, dus wij zagen ons al zitten aan d’n ham na de tocht. Het plan was om Hennie uit de wind te houden tot Lith. Dit plan was van mij echter uiteindelijk zat ik zelf uit de wind tijdens het rijden naar Lith, een voor mij geen onbekende positie. Ook ik wilde die Ham wel winnen namelijk, dus sparen die beentjes.
Aangekomen in Lith hadden we nog zeker 3 kwartier de tijd voordat we gingen starten. Even inschrijven en daarna lekker warm gaan draaien, het parcours verkennen. We reden weg van het verharde deel richting het gras en op het moment dat we in het gras terecht kwamen vloog ik bijna voorover van mijn fietske af vanwege de mega zuigende werking van die klote klei! Niet door te komen. Zelfs stukken die naar beneden liepen waren een lijdensweg. Grote delen van het parcours moesten we zelfs lopen en dat valt niet mee als je zo’n last van de rug hebt. We zakten tot onze enkels d’n klei in. Kortom, echt veldrijden was het. Wat een FUN dacht ik nog. Ik heb maar een rondje warm gedraaid, dat was voldoende om het kookpunt te bereiken. Marc en Hennie hadden daarvoor 3 rondjes nodig.
Tijdens het warm rijden konden we meteen de concurrentie beoordelen. Daar zag ik weinig fun rijders. We zagen veel strakke lijven, jonge koppies, soms met een begeleidingsteam, 2 fietsen bij voor pech onderweg of even wisselen vanwege de modder. Komt het team Goei Smoesje aanzetten met Marc Molenaar z’n knal geel fluoriserend fietske en ik met m’n spatbordje er nog op. Ik vroeg nog aan Marc en Hennie of ik mijn plakspullen mee moest nemen!! Kortom, een professionele uitstraling hadden we. Gelukkig hadden we Hennie nog in ons midden die het niveau wat op kon krikken.
Hennie en Marc stonden redelijk vooraan tijdens de start. Ik had me al opgesteld in de positie waar ik naar verwachting toch terecht zou komen, achteraan dus. Hennie had een redelijke start en Marc een hele beroerde. Hij heeft wederom bewezen een slowstarter te zijn. Hennie had in het begin last van een paar rijders die de zaak ophielden. De jonge renners daarvoor hadden al meteen een behoorlijk gat geslagen. Daar ging onze ham dachten we meteen, geen houden aan die gasten. Het niveau was veel hoger dan het jaar daarvoor. Blijkbaar was de winnaar 7e op het NK.
Uiteindelijk had Hennie het uitstekend gedaan. Dat blijkt al uit het feit dat hij mij 2 keer heeft gedubbeld, ik ken niemand die dit ooit eerder heeft gepresteerd. Uiteindelijk heeft Hennie Marc ook 1 keer gedubbeld. Hennie is uiteindelijk vermoedelijk 7e geworden en als ik dat podium bekeek met de winnaars dan verwacht ik dat hij zeker de snelste was in zijn leeftijdscategorie. Mijn doel was om niet laatste te worden en ook dat is gelukt. Het 2e doel dat ik me gesteld had tijdens de rit was om niet gedubbeld te worden door dat fluoriserende gele gevaarte. Ook dat is gelukt, gelukkig. Kortom, toch nog veel fun dus.
Oude knarren op zo’n parcours dat geeft problemen. In de laatste ronde namelijk kon Marc een glad klimmetje niet halen, waar Hennie en zelfs ik niet een keer problemen mee hebben gehad, maar dat terzijde, iedereen is inmiddels bekend met de gebrekkige techniek van onze hovenier. Dat Marc deze laatste klim niet haalde lag natuurlijk aan een renner voor hem, een goei smoesje zullen we maar zeggen. Uiteindelijk moest Marc echter snel van z’n fietske springen om de beentjes aan de grond te zetten en schoot het ‘m in zijn kuit. Hij scheurde daarbij een spier. Hij heeft echter dapper de cross uitgereden want opgeven is geen optie.
Na de echte prijsuitreiking met alleen maar mannen beneden 20 jaar op het podium werd er nog een prijs uitgereikt aan de mooiste, meest sierlijke, elegante, fluoriserende, met spatbord rijdende, enorm veel fun hebbende crossers en zie hier het resultaat!! Eindelijk een wel verdiende prijs. Ons jaar kan niet meer stuk.
De foto is een beetje wazig door de mist omdat het al laat was. De vele, bloedmooie. jonge vrouwen waren helaas al vertrokken met die mooie jonge mannen die eerder op het podium hebben gestaan helaas. Voor ons echter hadden onze vrouwkes al het bad aangezet zodat we een beetje konden herstellen van ons FUN crosske. Zullen we volgend jaar met z’n allen gaan mannen?
Met groeten Joske C. en Marc M. en Hennie H. |
