La Marmotte 2007

Jos en Jan voor eremetaal.

"De eerste keer is om te genieten en de tweede keer is om te presteren", aldus een gewaardeerd lid van 't Goei Smoesje over de Marmotte. Trainen dus! Zo fietsen we al in maart 100 km in de bossen van Mill op de ATB om ons voor te bereiden. Jos stelt zich ten doel om "zilver"te halen en ik ga voor "goud". Dat wordt me door Sportcommunication nog gemakkelijk gemaakt ook, want hoewel ik op 7 juli nog geen Abraham heb gezien word ik ingedeeld in categorie F (50-59).

Trainen betekent vooral werken aan het vergroten van het duurvermogen en daarnaast probeert Jos ook te werken aan zijn klimcapaciteiten. Enkele keren "Berg en Dal", een dagje "Aken" met Kees en Rini, natuurlijk TBT, de Waalse Pijl en niet te vergeten de zondagedities van 't Goei Smoesje; het moet allemaal helpen om dit jaar te presteren. Gelukkig is al dat trainen nog leuk ook, al was het maar vanwege het gezelschap van Rini, Otto, Kirsten, Ben, Marc, Cor, …. Jos verwerft zich diverse geuzennamen als "menneke pis" en "de vinger" en besluit om zichzelf te dopen tot "de beul van 't Smoesje". Dat schept verwachtingen!

Op zondag 1 juli staat het vertrek gepland, maar mijn werk maakt het niet mogelijk om eerder dan dinsdag af te reizen. In de auto op weg naar Bourg d'Oisans regent het zonder ophouden, maar als we de eindbestemming naderen lijkt het op te klaren en vol goede moed SMS-en we dat we de zon meebrengen. Het tegengestelde is echter het geval: vanaf het moment dat we voet op camping-aarde zetten regent het. Jos heeft maandag en dinsdag gefietst (Ornon en Alpe d'Huez), maar de geplande rit op woensdag gaat niet door. Het weer is verschrikkelijk, het regent en de temperatuur komt niet boven de 12 graden. De bergtoppen, voor zover zichtbaar in de grijze wolkenmassa, zijn spierwit door de vers gevallen sneeuw. Alle aanstaande Marmotte-fietsers op de camping loeren de hele dag vergeefs naar de lucht om een verbetering waar te nemen, maar het optimisme blijft bestaan en we verzekeren onszelf en de ander dat zaterdag een mooie dag gaat worden. Het wordt inderdaad beter en donderdag kunnen we zowaar naar Les Deux Alpes. De lange broek blijkt zelfs teveel van het goede en zo wordt het nog een aardig ritje ook. Jos houdt vrijdag rust en ik geniet van een klimmetje naar de Col d'Ornon.

Zaterdag is het stralend weer! Om 5 uur loopt de wekker af en vóór half 6 zitten we achter een bord pasta. We hebben er zin in en vertrekken om 6 uur richting "Depart". Was het vorig jaar bij de start nog een grote Janboel en trok niemand zich ook maar iets aan van de diverse startvakken, dit jaar is de organisatie anders. De nummers 1-2000 hebben een andere kleur (oranje) dan die van 2001-4000 (zwart) en worden naar een ander vak geleid. Met nummers in de 3000 staan we in het tweede vak en er is geen doorkomen aan: hekken en strenge mannen die iedereen met een verkeerd nummer (en dus ook een verkeerde kleur) zonder pardon terugsturen. Het betekent zelfs dat we pas om 7.30 uur kunnen vertrekken, terwijl de eerste 2000 om 7.00 uur worden weggeschoten. De nummers 4001 en hoger (rood) moeten zelfs wachten tot 8.00 uur. Eindelijk klinkt het startschot en sommige coureurs lijken de oranje ploeg nog vóór de Glandon te willen inhalen. We gaan niet bij deze mannen en vrouwen in het wiel, maar zetten er wel de sokken in. We rijden samen de eerste 10 km, maar daarna is het ieder voor zich. Was de ochtend nog fris, tijdens de beklimming van de Glandon stijgt de temperatuur snel en is de eerste bidon leeg voor ik er erg in heb. Jos denkt er anders over, maar ik vind de Glandon een prettige klim. Het loopt lekker en er zijn stukken waar je wat kunt rusten. Voor ik er erg in heb zit ik zowaar al tussen de fietsers met de oranje nummers en op de top is er deze keer geen oponthoud. Even de bidons vullen en afdalen.

In het vlakke stuk naar de Telegraph is het zoeken naar een goed groepje en het zoeken duurt eigenlijk tot aan de beklimming, dan kan ik weer in mijn eigen tempo omhoog. Het is warm, heet zelfs en de bidons worden geleegd en weer gevuld. Dit jaar heeft Jos geen verrassende actie en tref ik hem niet aan vóór me in de beklimming. Hoe zou het gaan met hem? Het kan niet anders dan dat het beter loopt dan vorig jaar! Lekker klimmetje die Telegraph, heel anders is het met de Galibier. Dat wil zeggen de 8 km na de scherpe draai naar rechts en dan met name de laatste 2 km. Het is niet meer zo ver en toch zie je de weg nog een heel eind boven je omhoog lopen. Ik ga niet zo kapot als vorig jaar, maar ik voel wel in mijn hamstring een krampje opkomen. Gelukkig is de afdaling lang en is er tijd om te recupereren. Ik kom in een goeie groep, maar in de eerste tunnel laat de man voor me een gaatje vallen. Er komt een auto tussen en de groep rijdt verder van ons weg. De man voor me kijkt voortdurend om en hoopt dat ik kop over neem. Daar had ik niet op gerekend en moet vol aan de bak om de groep in te halen. Ze zijn inmiddels te ver weg en er is verder niemand die een keer lekker op kop gaat rijden. Is er niemand die een renner uit categorie F van dienst kan zijn? Waar zijn de Jopen, Hennies, Marcen en Jossen als je ze nodig hebt?

Gelukkig is er mijn vrouw nog die aan de voet van de Alpe d'Huez staat met bemoedigende woorden en cola. Daar knap ik van op en begin aan de laatste beklimming. Wat is het heet! Het gaat wel lekker, maar na enkele kilometers schiet de kramp in mijn bovenbeen. Fietsen gaat niet en afstappen is minstens zo lastig: probeer maar eens met een van kramp vertrokken been uit je pedaal te draaien! Rekken en even rust. Het gaat weer, totdat het andere been dezelfde kwaal krijgt. Wéér rust. Op een koffiemolentje verder en regelmatig even gaan staan lijkt de remedie. Eenmaal in Alpe d'Huez gaat het weer beter en kan ik zowaar nog een beetje tempo maken om te finishen in 8.42. Goud! Ik neem de tijd om wat te drinken en te eten en deze keer geniet eigenlijk meer dan vorig jaar. Met het "Brevet d'Or" onder mijn shirt daal ik af naar de camping om ergens halverwege Jos te zien klimmen. Ik schreeuw hem succes toe en bereken dat zilver haalbaar moet zijn.

Er is niks mis met mijn rekenvaardigheid blijkt later als Jos uitgewoond maar met "Brevet d'Argent" op de camping aankomt. 10.59 staat er op zijn papier. Moe, maar voldaan loopt MP al snel zijn ervaringen te delen met de buren, twee jonge mannen die met holle ogen liggen bij te komen. Dapper roept ie nog dat het monnikenbestaan nu is afgelopen en dat seks weer is toegestaan. Als ik hem tijdens het eten moet helpen om zijn glas bier leeg te drinken vermoed ik dat er geen grootse dingen meer te verwachten zijn diezelfde avond….

Inmiddels zit er alweer een woensdagavondritje op met 't Smoesje en het tempo ligt bijna even hoog als in de afdaling van de Galibier! "Lang geleden dat je zo lekker hebt gereden, of niet?" wordt gevraagd. Nou nee, wel lang geleden dat het zo hard is gegaan, maar het is eigenlijk altijd lekker op de fiets. Wat dat betreft is het de eerste, de tweede en iedere volgende keer genieten. Ik heb alweer zin in komende zondagmorgen.

Jan Coppens