GP KIVADA 2004

Verslag van mijn eerste ATB-wedstrijd en hoe het zover is gekomen.

Woensdagavond 21 mei 2003 was de eerste keer dat ik met WTC 't Goei Smoesje een rondje fietste. Ik weet nog goed dat ik het de eerste keer behoorlijk hard vond gaan. Ik dacht; "Dit houdt ik nooit van mijn leven bij." Aangekomen op de weg richting Nuland, waar later bleek, altijd "volle bak" wordt gereden, moest ik halverwege afhaken. Achteraf gezien net op tijd, want net na mijn afhaken vlogen er vlak voor me een aantal renners over elkaar heen. Voor mij een gelukje, want hierdoor werd de rest van de ronde rustig uitgefietst. Maar ik wist in ieder geval wat me de komende tijd te wachten stond, flink in de beugels, dat was wel duidelijk geworden.

Wat me tevens verbaasde was de fysieke inspanning die geleverd moest worden. Aangezien ik altijd gevoetbald had dacht ik wel "eventjes" aan te pikken. Maar nu is me wel duidelijk geworden dat voetballers eigenlijk maar "watjes" zijn. Wat ik ook nooit meer vergeet is de eerste keer dat ik op zondag meefietste. Halverwege de tocht werd een schifting gemaakt in een A en B ploeg. Sjef kwam langs me fietsen en stelde me op de hoogte en vroeg meteen of ik met A of B meeging. Ik moest wel snel beslissen want A trok meteen stevig door. Gezien ik altijd met de beste meewil (wat overigens lang niet altijd lukt, maar proberen kan natuurlijk altijd) sprong ik meteen met de A-ploeg mee. Ik heb de rest van de tocht in het laatste wiel gehangen en was ontzettend blij toen we Middelrode weer infietste. Gelukkig pikte ik het tempo in de daaropvolgende weken vrij snel op en kon ik voortaan lekker meefietsen. Dit ook dankzij de extra trainingsuurtjes die ik er in het begin van het seizoen instopte. Gedurende die weken durfde ik me zelfs ook regelmatig op kop van het peleton te laten zien. In het begin een beetje lastig omdat ik de weg niet wist, maar dat was vaak een goei smoesje om weer van kop af te gaan.

Dat ik vrij vaak aanwezig was, is volgens mij ook de reden geweest dat ik gelukkig vrij snel in de groep werd opgenomen. Ik voelde me al vrij snel thuis en ging zelfs regelmatig op zaterdag mee fietsen. Dit viel in het begin ook weer zwaar tegen, 2 dagen achter elkaar een flinke afstand fietsen. Op Zaterdag was het vaak goed te doen, maar op zondag heb ik regelmatig niet geheel fris op de fiets gezeten. Dat lag dan misschien ook wel aan het avondje stappen op zaterdagavond…. Maar ook dat ging steeds beter. Ik wil hierbij dan ook alle leden en vooral de renners waar ik op zaterdag ook mijn rondjes meedraai bedanken voor alle informatie en slappe klets die ik het afgelopen jaar heb mogen aan horen. Hopenlijk volgen er nog vele leuke fietsjaren.

Ik heb op mijn beurt ook al iets terug kunnen doen voor de club door een website in het leven te roepen. Hopenlijk gaat hier in de toekomst veel gebruik van gemaakt worden. Het zou ook leuk zijn als er regelmatig verhalen geschreven worden om in ieder geval het smoezenbuukske in leven te houden en om de website te kunnen vullen met leuke stukjes.

Naar later bleek fietst WTC 't Goei Smoesje niet de hele winter door op de weg, maar duiken ze de bossen in als het kouder weer wordt. Hiervoor had ik geen fiets tot mijn beschikking. Gezien het feit dat ik fietsen erg leuk vond besloot ik maar een ATB te gaan kopen. Zo gezegd zo gedaan en op 2 november 2003 fietste ik voor de eerste keer mee op mijn spiksplinternieuwe mountainbike. Ook dit was weer totaal nieuw voor me, dus was het in het begin erg lastig aanpikken. Maar ook in deze discipline wist ik me vrij snel aan te passen zodat ik lekker mee kon fietsen en men niet op mij hoefde te wachten. Ik heb ook verschillende tourtochten meegereden. Dat beviel me erg goed, omdat wij vaak er toch een wedstrijdje van maakte om zoveel mogelijk mensen in te halen. En ergens een wedstrijdelement inleggen vind ik altijd leuk. Vandaar ook dat ik weleens een wedstrijd mee wilde gaan fietsen. Kijken hoe dat zou gaan, ruim 1 uur volle bak rijden. Na wat rondgevraagd te hebben bleek een van de eerste wedstrijden van het seizoen op ons thuisterrein werd verreden, namelijk de GP Kivada. Voor mij een uitgelezen mogelijkheid om eens mee te doen en te ervaren wat wedstrijd rijden nu precies inhoudt. Inschrijven dus…

Mijn voorberreiding was ideaal, uhum… Eerst een week feesten op de Dutch Open Darts (andere hobby van me) Daarna een weekje ziek op bed gelegen, had misschien wel iets te maken met de Dutch Open, wie zal het zeggen. Toen een weekend carnaval, en de week na carnaval stond ik op de ski's in Oostenrijk. Teruggekomen had ik nog precies 1 week voor de GP Kivada verreden werd. Gezien het feit dat ik helemaal niet wist hoe ik me op een wedstrijd moest voorberreiden ben ik maar weer eens wat rond gaan vragen. John vd Broek heeft me hierbij erg geholpen en daarvoor wil ik hem graag bedanken. Ook van andere kreeg ik informatie, maar dat was vooral; flink die ellebogen gebruiken, in begin voorin zitten en zorgen dat je geen "lifters" in je wiel hebt hangen.

Zondagochtend 14 maart 2004. Om 7.15 ging de wekker. Eindelijk was het zover. Eerst even snel buiten gekeken, droog en zonnig gelukkig, dat is vast goed dacht ik! Rustig mezelf warm aangekleed, nog wat gegeten, bandenspanning gecontroleerd en toen op naar het parcours. Omstreeks 8.15 uur kwam ik op het parcours aan. Het was nog niet erg druk dus de inschrijving was dan ook zo geregeld. Gelukkig was ik zo slim geweest om mezelf ruim van te voren in te schrijven, zodat ik startnummer 19 toebedeeld kreeg. In ieder geval vast vooraan starten. Na het bevestigen van het startnummer heb ik op mijn gemak het parcours verkend. Vrij technisch en een paar vervelende lange stukken waar de wind op de kop stond. Teruggekomen mijn overbodige kleding uitgedaan en maar richting de start gegaan. In het nieuwe clubtenue uiteraart! Ontzettende drukte vooraan in de fuik die de renners door moest laten naar de start. Dat gaat niet goed zo dacht ik. Ben ik snel via de zijkant geglipt en was ik nog net op tijd om op de 2de startrij te gaan staan. Want wat ik dus niet wist is indien je te laat bent je gewoon achteraan moet starten. "Nog 5 minuten voor de start" riep de starter. Snel een keer omgekeken, pfff, staan daar zo'n 130 renners in je nek te hijgen. Toen kreeg ik toch wel een beetje de zenuwen te pakken, als dat maar goed gaat met zoveel door die eerste bocht heen. Nog 2 min,…..nog 1 min,…..,30 seconde,…., eindelijk mochten we weg. Ik had het idee dat ze me allemaal voorbij fietste. Er werd inderdaad flink geduwd en getrokken en degene die het betere duw en smijtwerk goed beheerste zaten dus meteen goed vooraan. Ik deed maar voorzichtig aan om niet meteen met mijn neus op het asfalt te smakken zodat mijn eerste wedstrijd meteen over was. De eerste lus was om het Heijmansgat heen. Achterin die lus stond een man mee te tellen en zodoende wist ik dat ik daar als circa 35ste doorkwam. Hmmm, niet erg best gestart dacht ik. Aangekomen bij het "knooppunt zandvang/wetering" hoorde ik ineens een bekende stem mijn naam roepen. Bleek mijn "persoonlijk adviseur" John langs het parcours te staan. Is altijd leuk als ze je aanmoedigen en een extra stimulans om gas te geven. De lus langs de zandvang flink doorgetrapt, verschillende renners inghaald. Weer terug op het "knooppunt zandvang wetering" eerst een stuk aan de voor ons onbekende kant van de wetering. Bij het achterste punt daar stond weer iemand mee te tellen, 23ste hoorde ik toen. Dus al een aantal plaatsjes opgeschoven. Op het rechte stuk flink doorgetrapt, en toen het bekende stuk langs de wetering alleen in omgekeerde richting. Hier ging het erg lekker en bij de finish riepen ze dat ik op de 15de plek reed. Kijkend op mijn klok zag ik dat we pas zo'n kleine 20 min hadden gefietst. Dat gaat nooit goed komen dacht ik, ik zat al behoorlijk stuk. Er reed ook niemand meer in mijn buurt, dus de rechte stukken waren behoorlijk zwaar met die harde wind. Toch maar door dacht ik, ik zie wel hoever ik kom. In de 2de ronde uiteindelijk toch nog 2 renners in weten te halen waardoor ik als 13de de finish passeerde met de nummer 11 en 12 in het vizier. In de 3de omloop pakte ik al vrijsnel die de nr 12 maar op de nr 11 liep ik maar vrij langzaam in, ik had niet de kracht meer om te versnellen. John riep nog dat ik wat zwaarder moest gaan fietsen, zodat ik wat meer snelheid kreeg. Even geprobeerd maar dat was niet echt een succes. Maar nog steeds die nr 11 voor me, ik kreeg hem maar niet te pakken. Gelukkig vond hij het nodig om in de bossen zijn fiets tegen een boom te parkeren waardoor ik hem voorbij schoot en meteen afstand kon nemen. De 10de plek in handen, maar ik zag meteen in mijn kielzog een renner vrijhard naderen. Voor de finish reed hij me voorbij zodat ik wederom als 11de de finish passeerde. Vlak daarvoor hoorde ik omroepen dat de langzamere renners uit de koers werden genomen. Die hoefde maar 3 rondes te rijden en ik begon aan mijn 4de ronde, fijn dacht ik nog. Het eerste stuk kon ik nog lekker in het wiel blijven hangen van de net gepasseerde renner. Deze bracht me keurig naar de nr 9 in de wedstrijd. Maar voor mijn gevoel zat er niet veel meer in, ik was behoorlijk leeg gefietst. Weer bij de zandvang aangekomen moest ik ze beide laten gaan. John riep nog ze zitten stuk die 2, waarop ik antwoordde dat ikzelf ook niet erg fris meer was. Toch fietste die gast voor mij niet erg ver bij me weg. Het laatste stuk in de bossen zag ik dat achter me niemand meer een bedreiging vormde. Nog even alles uit de kast, maar helaas was dat net teveel en schoof ik een bocht onderuit. Weg 10de plek. Een erg lastige bocht, John van Veghel kan hierover meepraten... De kramp schoot tegelijker tijd bijna in mijn kuiten. Het laatste stuk dus maar wat rustiger naar de finish gefietst waar ze bij het passeren van de finish mijn 11de plek nogmaals bevestigde. Toch niet slecht dacht ik, als 11de van de circa 150 over de finish komen. Wie weet komt er nog een vervolg op… John nog bedankt voor de support!

Patrick de Laat.